[Διαβάσεις πεζών]

Όμως υπάρχουν ακόμα
λίγα ανέμελα δέντρα
που δεν θυμώνουν
με τη βροχή.

Υπάρχει το ασήμαντο πρωινό
που ακούραστος εργάτης
ο κότσυφας βιάζεται
φύλλα να πληγώσει.

Είναι το ιδρωμένο κόκκινο
τριαντάφυλλο που τις φλέβες του
ασύστολα χτυπούν οι μαύρες στρατιές
τα πέντε χρόνια στο κέλυφος του εδάφους.

Και πάντοτε της λάσπης οι ηττημένοι
οι θιασώτες των λάστιχων ή του αυτονόητου
υαλοκαθαριστήρα, που κυνηγούν αγνοώντας
την όψη του θηράματος, την τρυφερότητα
ονομάτων στις διασπορές του νερού.

Είναι αυτοί, που
καθώς πολλαπλασιάζονται
ολοένα λιγοστεύουν, αυτοί που
καθώς καταγράφονται γίνονται άσπλαχνοι
μπροστά στην ελάχιστη χαραμάδα ουρανού.

Οι άνθρωποι γύρω μου ξεφτίζουν εύκολα
με δυο τυχαίες σταγόνες βροχής.

Εκδόσεις Τύρφη, 2024