Όλα λάθος

Κάπου άκουσα ότι δυο λάθη φτιάχνουν ένα σωστό. Ωραίος στίχος για τραγούδι, όπου δυο τύποι που τα έχουν κάνει μαντάρα στη ζωή τους πιστεύουν ότι κάτι καλό θα προκύψει, αν ενώσουν τις δυνάμεις τους. Οι ουτοπίες υπάρχουν για να είναι πιστευτές από τάχα ρομαντικούς ή από καταραμένους.
Στα μαθηματικά πλην συν πλην ισούται με συν. Στη ζωή όμως το ένα σφάλμα πάνω στο άλλο οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε ένα μεγαλύτερο, μπορεί και θανατηφόρο. Ρώτα κι εμένα που όχι μόνο δεν είχα συναίσθηση του λάθους, αλλά πίστευα ότι στον ψεύτικο κόσμο που είχα δημιουργήσει για να ξεφύγω από την κόλαση, κάποια στιγμή όλα θα φτιάξουν δια μαγείας. Και να μου πεις ότι μου άρεσε ο εαυτός μου; Δεν ήταν αυτό που θα ήθελα. Μήπως ήξερα όμως τι ήθελα; Από αντίδραση παρίστανα κάτι που δεν ήμουν. Δεν ήμουν δυνατός, σκληρός, ελεύθερος. Φορούσα τη μάσκα του ατίθασου, του ζόρικου. Ήμουν αγρίμι.
Δεν ξέρω τι ονειρευόμουν, αλλά τι σημασία έχει, όταν δεν πατάς στα πόδια σου; Φύλλο στο ξεροβόρι ήμουν, που το παρασέρνει η ασέβεια στην ύπαρξη και το γεγονός ότι έκανα παρέα με λάθος άτομα, φτωχοδιάβολοι όπως κι εγώ για να γεμίσουν το στομάχι και να αδειάζουν το μυαλό.
Δεν έμαθα από τα λάθη των άλλων, δεν ήμουν τόσο έξυπνος. Βιαζόμουν να φτάσω στον λάθος προορισμό, δεν είχα και κάπου αλλού να πάω. Ήταν αναπόφευκτο να μην πάρω «στον κακό τον δρόμο και την άσωτη ζωή», πιστεύοντας ότι έτσι θα τιμωρούσα με το χειρότερο νόμισμα όσους από την οικογένεια δεν με αγάπησαν, δείχνοντας με το δάχτυλο πού με κατάντησε η πλάτη που μονίμως μου είχαν γυρισμένη και ας προσποιούνταν κάποιοι ότι νοιαζόντουσαν. Μεγάλα λόγια και υποσχέσεις που δεν τηρήθηκαν ποτέ. Τώρα που κατάλαβα ότι δεν ήταν μόνο η βαθιά ριζωμένη πεποίθηση που μου είχε καρφωθεί ότι για όλα τα στραβά έφταιγαν οι άλλοι, είναι αργά. Θυματοποιούσα για χρόνια τον εαυτό μου για να μπαλώσω λάθη επί λαθών που ο ίδιος συνέχιζα να κάνω αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις. Θα μπορούσα να είχα γραφτεί σε Γυμνάσιο και ας έκανα απουσίες. Κάποια στιγμή θα το έβγαζα. Θα μπορούσα να δουλεύω και να πηγαίνω σε νυκτερινό σχολείο που επίσης θα το έβγαζα. Αλλά «ήμουνα παιδί χωρίς μυαλό». […]

(απόσπασμα σ. 156-157)
Εκδόσεις ΑΩ, 2024