Μικρή μελέτη για τα Ανεμοδαρμένα Ύψη της Έμιλυ Μπροντέ

Αυτό το αλλόκοτο μυθιστότημα προβάλλεται στα μάτια μας, τόσα χρόνια μετά τη δημοσίευσή του, σαν ένα μαγευτικό καλειδοσκόπιο που αλλάζει διαρκώς σχήματα και προοπτική, αναλόγως πώς το προσλαμβάνει κανείς. Είναι μια εκμαυλιστική πρόκληση απέναντι στην επάρκειά μας ως αναγνώστες, καθώς εκεί που πιστεύει κανείς πως έχει κατακτήσει τα κλειδιά για την αποκωδικοποίησή του, αμέσως προκύπτει ένα καινούργιο αίνιγμα. Δικαίως προβλημάτισε την κριτική γραφίδα και απέδειξε για μιαν ακόμα φορά ότι τα σπουδαία έργα δεν υπόκεινται στους κανόνες του χωροχρόνου και ασκούν καταλυτική επίδραση όχι μόνον σε όσους επιχειρήσουν να διερευνήσουν τα βαθύτερα στρώματα της γένεσής τους αλλά και στο ευρύτερο κοινό.

Ανιχνέυοντας προσεκτικά τα ίχνη που άφησε πίσω του και ψηλαφώντας σε όλο και μεγαλύτερο βάθος την εκρηκτική σύστασή του, αντιλαμβάνεται κανείς όλο και πιο έντονα πως δεν πρόκειται απλώς για ένα αποκύημα οργιώδους φαντασίας ούτε βέβαια για μια καλοστημένη νοητική σύλληψη, παρ’ όλο που η αριστοτεχνική δομή του στηρίζεται σε στέρεα και άρτια υλικά. Πρόκειται, όσο κι αν ακούγεται μεγαλόστομο, για ένα έργο, μεταφυσικής ορμής, που σαρώνει όλες τις συμβάσεις και ξεγυμνώνει την ανθρώπινη ύπαρξη μέχρι τον πυρήνα της, ανάγοντας τη δημιουργό του σε ύψος δυσθεώρητο για τα ανθρώπινα μέτρα. Συμβολικά μιλώντας, ίσως αυτή να ήταν η «ύβρης» για την οποία η Έμιλυ Μπροντέ κατέθεσε την ίδια τη ζωή της. […]

απόσπασμα από την εισαγωγή

εκδόσεις ΑΩ, 2022