[…] Νύχτωσε για τα καλά, με λιγοστό φαγητό στο στομάχι, έβαλα τα τρία από τα τέσσερα παιδιά μου για ύπνο, ο ψυχικός πόνος ανένδοτος, αν και πιο συνταρακτικός ήταν εκείνος της πρώτης μου γέννας, αλλιώτικος, σωματικός, αδημονούσα να δουν τα μωρά μου το φως, να γευτώ τη δύναμη τψν στιγμών, έζησα, έζησαν κι εκείνα, ελευθερώθηκα από το συντριπτικό βάρος του φόβου, αλλά τελικά αυτό ήταν ένα τίποτα μπροστά στην ανοικτή πληγή της απώλειας που χαράχθηκε εκείνο το καταραμένο σούρουπο, δεν φεύγει στιγμή απ’ το μυαλό μου, η καρδιά μου κάθε στιγμή είναι έτοιμη να σπάσει, από την ώρα που μου έλαχε το τραγικό γεγονός μπροστά στα μάτια μας, στέκαμε ακίνητοι πίσω από τις πυκνές συστάδες των θάμνων, δυο άνθρωποι απάνθρωποι , άνδρες μεγαλόσωμοι, διαβολικοί, έβαλαν το μωρό μου στο σημάδι, μετά ακούστηκε ένας εκκωφαντικός κρότος και το παιδί σωριάστηκε στο χώμα, το έριξαν ψυχρά σε ένα μεγάλο σάκο κι έφυγαν γεμάτοι ικανοποίηση, στριγκό ουρλιαχτό ξεχύθηκε σαν φωτιά από μέσα μου, ανεξέλεγκτα, οι τριχες, τα αυτιά και τα μάτια μου έμειναν ορθά […]

(απόσπασμα από το διήγημα “Λύκος στη βιτρίνα” σελ. 60)
εκδόσεις Μελάνι, 2022