[Φωτιά]

Το όνομα της Φωτιά. Οι δικοί της την έκλεψαν από τους θεούς και τη μεγάλωσαν σε μια χούφτα σίδηρο. Από μακριά, μια φλόγα που τρεμόπαιζε στον αέρα, έδειχνε τόσο γοητευτικά ευαίσθητη. Την πήρε κοντά του, την προστάτευσε. Έριξε κιτρινισμενες χάρτινες υποσχέσεις σε μια εστία, ξερόκλαδα και ματόκλαδα από αρχαία καλοκαίρια κι ένα κούτσουρο ελιάς. Εκείνη τα τύλιξε σε μια αγκαλιά. Κάθισε δίπλα της, ένιωθε τη θέρμη της, τις γλώσσες της, τη χάζευε να χορεύει, τον κατέκλυσε θαλπωρή, η μυρωδιά και ο ήχος του ξύλου που καίγεται. Έπειτα έστρεψε την πλάτη να φύγει. Η Φωτιά θέλησε να τον ακολουθήσει. Πυρκαγιά, το σπίτι τους στάχτη. Αυτή δεν υπάρχει πια, αλλά αυτός ακόμα τρέχει να γλυτώσει.

εκδόσεις Καστανιώτη, 2021