[Το δέντρο που πληγώνεται]

Ξέρω έναν άνθρωπο
με στόμα κλειστό
και δυο κίτρινα φύλλα
στα μάτια
να κρύβουν το φως που τον καίει.
Το φθινόπωρο
που οι σκιές φτιάχνουν σώμα
ο άνθρωπός μου ποτίζεται
ρίχνει τους καρπούς του στο χώμα
για να φάμε
τα χέρια του βγάζουν κόμπους
και γρατζουνούν λιγάκι
έτσι που στέκουν ήσυχα
να τα κλαδέψεις.
Κι αν άλλοι σκάβουν
και φυτεύουν και μαζεύουν
ή κάτω από τα δέντρα ξεκουράζονται
ο άνθρωπός μου
είναι δέντρο.

Έκδόσεις βακχικόν, 2020