«Τα πουλιά»

Ζηλεύω τα πουλιά.
Ζηλεύω τα φτερά τους, το πέταγμά τους.
Ζηλεύω που ανυψώνονται, που πετούν μακριά, που φεύγουν όποτε
θέλουν, που ταξιδεύουν όπου θέλουν, που πάνε εκεί που τους
ταιριάζει το κλίμα, που μένουν όσο το επιθυμούν.
Ζηλεύω, γιατί είμαι ένα δέντρο που κοιτάει τα πουλιά.
Ένα δέντρο με ρίζες βαθιές, καρφωμένες στο έδαφος.
Ένα δέντρο που βγάζει κλωνάρια, μπας και φτάσει τα πουλιά.
Που προσπαθεί να ψηλώσει, για να αγγίξει τον ουρανό.
Στέκεται καθηλωμένο και βλέπει τα πουλιά να φεύγουν
και να έρχονται, να περνούν.
Τα αφήνει να στήνουν φωλιές ξέροντας πως θα πετάξουν μακριά.
Κι όταν πέφτει βροχή, δακρύζει το δέντρο.
Όταν φυσάει άγριος άνεμος, ταράζεται.
Και τις καλές μέρες τεντώνεται και νομίζει πως θα φτάσει τον ήλιο.
Κι όταν ζεσταίνεται ελάχιστα, νομίζει πως τον άγγιξε.
Μα κι αν για λίγο άγγιξε τον ήλιο, φτερά δεν έβγαλε.

εκδόσεις Βακχικόν, 2022