Επιστροφή

[ΠΕΦΙΛΗΜΕΝΟΙ]

στον Γιώργο Κόκκινο

Αν ήταν ουράνια σώματα
οι έγκλειστοι του οστεοφυλακίου,
δεν θα παρέμεναν αθέατοι
από του μέλλοντος τους γόνους.
Όμως σώματα γήινα, φθαρτά υπήρξαν,
γεννήματα έρωτα εφήμερου ή διαρκούς.
Σκυτάλη σάρκινη, περαστική, υποκαταστάσιμη
αυθορμήτως ή κατά βούληση
στης μνήμης τη σκευοφόρο.

Ένα μεγάλο κοιμητήριο η ψυχή μου,
με φρέσκους ενοίκους τετραετίας,
τακτικώς επισκέψιμους στον ανθισμένο κήπο.
Παλιοσειρές επώνυμες ακόμη στα κουτάκια,
ακαίρως να εκμαιεύουν δάκρυα ανεπίδοτα.
Και χύμα στο χωνευτήριο αζήτητοι
οι διάττοντες παλαιού μεσουρανήματος,
που αχνοφέγγουν τα ονόματά τους
χωρίς φωτογραφία σε ευκαιριακές συζητήσεις.

εκδόσεις Μεταίχμιο, 2022