Drei Gedichte von Suleyman Alajiali-Tsialik | Τρία ποιήματα του Σουλεϊμάν Αλάγιαλη-Τσιαλίκ

DIE TRÄNENDE MUTTER
Vom Hals schaffst du dir nie
Die Träume der Kinder
Schreit auf einmal die tränende Mutter auf.
Überall verstreute Lilien und Jasmine
Und eine Sonne die mit Wasser
Die Bauwerke der Wünsche versorgt.
Schau, schau schreit sie nochmals auf
Mit den Lauten der abendlichen Gedanken
Und einer gläsernen Sorgfalt in Betrübnis.

Ich beobachte das alte verrostete Schaufenster
Wie sich der ausbleichende Samt ausbreitet
Und die Farben ändert mit dem Tastgefühl
So wie die Tage vergehen
Andauernd zwischen unseren Fingern
Und sich fahl im Moment entfernen
Von allen materiellen Sachen
Die aufrichtig unsere Zeiten beschädigen.

Η ΜΑΝΑ ΠΟΥ ΔΑΚΡΥΖΕΙ
Δεν ξεμπερδεύεις ποτέ
Με τα όνειρα των παιδιών
Αναφωνεί ξάφνου κι η μάνα που δακρύζει.
Παντού διάσπαρτα κρίνα και γιασεμιά
Κι ένας ήλιος που υδροδοτεί
Τα κτίσματα των επιθυμιών.
Κοίτα, κοίτα ξαναφωνάζει
Με φθόγγους των εσπερινών σκέψεων
Και μια επιμέλεια γυάλινη στη θλίψη.

Παρατηρώ την παλιά σκουριασμένη βιτρίνα
Το πώς απλώνεται το ξεθωριασμένο βελούδο
Κι αλλάζει χρώματα με την αφή
Έτσι όπως φεύγουν κι οι μέρες
Μέσα απ’ τα δάχτυλα μας διαρκώς
Κι απομακρύνονται αχνά στη στιγμή
Απ’ όλα τα υλικά πράγματα
Που άδολα πλήττουν τον καιρό μας.

DIE PERSPEKTIVEN DER ZUKUNFT
Einmal wussten die Greise
Die Geheimnisse der Sonne zu entziffern.
Sie entzifferten die Bruchstücke des Lebens
Obwohl sie das Gefühl des Unerwarteten
Als Trost hatten.
Neben den Vögeln, nach dem Regen
Und dem glänzenden Gewässer
Kamen die Militärpolizisten beim Tagesanbruch
Um die Namen festzustellen
Das wahre Alter der Wutbürgern.
Geschichten die später zu einem Spielfilm wurden
Zu einer Statue oder zu einem Gemälde
Von den Straßenkünstlern
Die, Wünsche-Briefe versendeten
An Leidenschaftler dieser Art.
Oft stellte man die Frage:
Warum wollen die Leute
Andauernd Geschichten erzählen?
Warum wollen die Kinder rennen
Hinfallen, aufstehen
Unermüdlich auf den unbebauten Grundstücken?
Weil dann-
Weil dann an den Fingern sich abschwächen
Erzählte man uns
Die hohlen Perspektiven der Zukunft.

ΟΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ
Κάποτε οι γέροντες ήξεραν
Τα μυστικά του ήλιου να διαβάζουν.
Διάβαζαν τα θραύσματα ζωής
Κι ας είχαν την αίσθηση του απρόσμενου
Για παρηγοριά.
Δίπλα απ’ τα πουλιά, από τ’ απόβροχα
Και τα νερά που λάμπαν
Περνούσαν οι στρατονόμοι την αυγή
Για να εξακριβώνουν ονόματα
Την πραγματική ηλικία των αγανακτισμένων.
Ιστορίες που κατέληγαν έπειτα σε ταινία
Σε άγαλμα ή σ’ έναν πίνακα
Από τους καλλιτέχνες του δρόμου
Στέλνοντας επιθυμίες – γράμματα
Προς τους παθιασμένους του είδους.
Συχνά εγειρόταν το ερώτημα:
Γιατί οι άνθρωποι αρέσκονται
Να λένε ιστορίες διαρκώς;
Γιατί τα παιδιά θέλουν να τρέχουνε
Να πέφτουν, να σηκώνονται
Στις αλάνες των παιχνιδιών ακούραστα;
Γιατί τότε–
Γιατί τότε αμβλύνονται στα δάχτυλα
Μας έλεγαν
Οι κούφιες προοπτικές του μέλλοντος.

DIE JAHRE
Die Jahre fallen
-senkrecht auf die Erinnerung-
Wie ein sanfter Schneefall
Der die Morgendämmerung bedeckt.

ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ
Πέφτουν τα χρόνια
-Κατακόρυφα στη μνήμη-
Σαν μια χιονόπτωση απαλή
Που καλύπτει το ξημέρωμα.

(culturebook.gr 19.5.2023)