[…]
Δεν μοιάζει να υπάρχει τέλος.
Υπερβολικά λευκή.
Τρόμος για το λευκό.
Λευκό νοσοκομείου.
Λευκό για να το ζωγραφίσεις.
Λευκό για να το δυναμιτίσεις.
Λευκό, αδύνατον να κρυφτείς.
Λευκό, πρόβλημα και λύση.
Λευκό, αποικισμένο.
Λευκό, τα τριαντάφυλλα.
Λευκό στην επιφάνεια.
Λευκό δίχως αιμορραγία.
Λευκό, ένας εσωτερικός πόνος.
Λευκό, η απόφυση.
Λευκό, γαμώτο γαμώτο.
Παντού λευκό.
Πουτάνα λευκή αποκάλυψη.
Ένας δρόμος δίχως τέλος.
Λευκό για μια ζωή.
[….]
Λευκό κόπωση.
Λευκό εξαντλημένος.
Λευκό δεν φτάνω.
Λευκό δίψα.
Λευκό τελικά
Λευκό σκατά.
Λευκό υποδοχή.
Λευκό μόνο.
Λευκό με παίρνουν.
Λευκό με κλείνουν μέσα.
Λευκό ψυχιατρείο.
Λευκό επιφάνεια.
Λευκό μαξιλάρι.
Λευκό αέρας.
Λευκό λευκό φως.
Μπλιαχ!
Λευκό.
Μέχρι που
κλείνω τα μάτια.
Ξερνάω
με το βλέμμα.
Δεν είναι
υπερβολή.
Ή κάτι εκτός
τόπου.
Είναι η υπέρτατη
ανάρρωση:
η τύφλωση.
Με το τελευταίο
χρώμα ακόμα
να πάλλεται.
Η ποίηση
πάντα
είναι τυφλή.
Η ομορφιά
επίσης.
Οπότε
η φυσική
κατάσταση
ίσως είναι αυτή.
[…]

Απόσπασμα (σελ. 45-48) από το πολύ ιδιαίτερο long poem σε μετάφραση της Ιφιγένειας Ντούμη.
Εκδόσεις Ρώμη, 2021