ΣΤΟΝ ΠΑΓΟ

Ήταν μια άνοιξη βασανισμένη.
Στο κοιμητήρι άφησα
το τελευταίο τσιγάρο
και μια καραμέλα με γεύση λεμόνι.
Στη λίμνη κείτονται
οι αμφιβολίες πνιγμένες·
δεν άντεχα το βλέμμα τους.
Επαπειλούμενες αποβολές για χρόνια,
δε βρήκαν στη στεριά γαλήνη.

Κοιμήθηκα με μια μπουκιά άρτο
και ζαχαρόνερο.
Βαραίνει το Πολύ
στου κόσμου αυτού
το Λίγο.
Εμβρυϊκή η στάση κι η απάθεια
στα χρέη της ζωής μας,
τα ανεξόφλητα.
Τον δρόμο μας τον γράψαμε
στον πάγο –
του ψύχους εκτροφείς, γενναίοι.

Ήταν λάθος που πέρασα
έξω από το κρεοπωλείο το απόγευμα.
Αναστατώνει η μυρωδιά του αίματος.

Εκδόσεις Βακχικόν, 2026