[Κληρονομιά ΙΙΙ]

Αυτό είναι το παρελθόν απ’ όπου έρχομαι
περιβαλλόμενη από αδερφές στο αίμα
και το πνεύμα
αυτό το παρελθόν είναι
που κληροδοτώ
μια ιστορία δουλειάς και αγώνα.
Κάθε γενιά βελτιώνει τον κόσμο
για την επόμενη.
Οι παππούδες μου μου κληροδότησαν δύναμη.
Οι γονείς μου μου κληροδότησαν περηφάνια.
Εγώ σου κληροδοτώ οργή.
Σου δίνω έναν κόσμο ατελή
έναν κόσμο όπου
οι γυναίκες ακόμα
είναι κτήμα και δούλες
όπου
το χρώμα ακόμα
κλείνει πόρτες
όπου
η σεξουαλική επιλογή ακόμα
απειλεί
αλλά σου αφήνω
μια κληρονομιά
ανθρώπων που πράττουν
ανθρώπων που ρισκάρουν
ν’ ανοίξουν μια ρωγμή.
Πάρε τη δύναμη
να αντέχεις πάντα στη μάχη.
Πάρε την περηφάνια
να μην χαμηλώνεις ποτέ.
Πάρε την οργή
να μη συμβιβάζεσαι ποτέ με λιγότερα.
Αυτά είναι τα πράγματα
που σου αφήνω κόρη μου
αν αυτό είναι το αποτέλεσμα διαστροφής
άσε τον κόσμο να φωνάζει.
Θα σβήσεις τις φωνές τους
με τη ζωή σου.

[…] μέσα στα ποιήματα της Πάρκερ, θα βρει κανείς αληθινή ποίηση, αριστοτεχνικά δοσμένη, στίχο στίχο, βήμα βήμα, όπως ένας τραγικός ήρωας οδηγείται στην κάθαρση. Εξάλλου, δεν είναι λίγες οι φορές που μέσα στα ποιήματα της παρεμβάλλονται στίχοι ακριβώς όπως του Χορού στην αρχαία τραγωδία. Ο λόγος της θα υπάρξει χειμαρρώδης, αλλά και υποδειγματικά υπομονετικός. Θα ξεδιπλώσει τα συναισθήματα της με επιμέλεια για να καταλήξει σε ένα καθολικό νόημα. Πολλές φορές το τέλος των ποιημάτων σχεδιάζει μια νέα αρχή και είναι ικανό να εκπλήξει τον αναγνώστη διατηρώντας τον πάντα σε εγρήγορση.[…] από τον πρόλογο της ανθολόγου και μεταφράστριας Νίκης Κωνσταντοπούλου

Εκδόσεις Βακχικόν, 2021