[…] Ο σκεπτικισμός και ο κυνισμός στο απόγειο τους. Υπάρχει φως Κωνσταντίνε, στο τέλος του τούνελ;

Φως υπάρχει, ακριβώς εάν λειτουργούμε βάσει ενός ενεργητικού και ενσυνείδητου μηδενισμού. Η απέχθεια που φέρουμε στο γονιδίωμά μας για το θάνατο και τη γνώση του και το βάρος αυτής της γνώσης (δεν τον χωράει ο νους του ανθρώπου) εντείνουν την αγωνία και τον φόβο. Στο τέλος καταλήγουμε να ζούμε υπό τη σκιά της διαρκούς απειλής του μοιραίου, ή καταφεύγουμε σε μεταφυσικά δεκανίκια ώστε να ελπίζουμε στη ζωή μετά. Ο εξορθολογισμός του τέλους ενδεχομένως να μας απαλλάξει σε κάποιο βαθμό από τον φόβο του. Αν αποδεχθούμε ότι το τέλος είναι μία έννοια στην οποία δεν οφείλουμε να τοποθετηθούμε εν ζωή, επειδή δεν ανήκει στο γνωσιοθεωρητικό της σύστημα, δηλαδή είναι μία έννοια την οποία δεν μπορούμε έτσι κι αλλιώς να καταλάβουμε (ότι η ζωή μας έχει μια τοπικότητα που μας επιτρέπεται να παρατηρήσουμε, ενώ κάποια άλλη που δεν μας έχει αποκαλυφτεί) την τινάζουμε από πάνω μας, την ξεφορτωνόμαστε – σα να μην μας αφορά – και τούτη η σύλληψη (δηλαδή η μερική τοπική απώθηση) ίσως αποτελέσει, για τη συνείδησή μας, την απόλυτη Λύτρωση. Αυτή είναι μια μέθοδος που μου φαίνεται συνεπής και δεν είναι κατ’ ανάγκη αγνωστικιστική. Μπορεί να οδηγήσει σε πολύ περισσότερα ερωτήματα από όσα υποτίθεται ότι απαντά. Είναι όμως τουλάχιστον λειτουργική (για όσο διαρκεί το ταξίδι με το magic bus). […]

Κωνσταντίνος Λουκόπουλος για τη συλλογή διηγημάτων «Οι πόλεις του χειμώνα» Vakxikon (14.11.2019)