[…] Στο διήγημα σου «Κούκλα», που κατά τη γνώμη μου είναι και ένα από τα πιο δυνατά της συγκεκριμένης συλλογής, περιγράφεις με αλληγορικό τρόπο, την ανέλπιδη προσπάθεια μιας γυναίκας να αγαπηθεί και να μην χρησιμοποιείται μόνο ως ένα σεξουαλικό αντικείμενο. Θεωρείς πως η σεξουαλική απελευθέρωση της γυναίκας είχε/έχει καταστροφικές συνέπειες στον συναισθηματικό της κόσμο;

Η «Κούκλα» είναι ουσιαστικά μια νεαρή γυναίκα παγιδευμένη στην αυτοεικόνα της. Όμορφη, ματαιόδοξη, επιπόλαια, με άστατο χαρακτήρα και τραγικές επιλογές στον ερωτικό τομέα, ξοδεύει κάθε ικμάδα της ενέργειάς της προκειμένου να ανταποκριθεί σε ένα πρότυπο που προωθεί η μαζική κουλτούρα. Eπιθυμεί διακαώς να αγαπηθεί, όμως τα παραπάνω αδύνατα σημεία της καθιστούν αδύνατη την υλοποίηση του ονείρου της. Το τέλος του διηγήματος, καθαρά αλληγορικό, μιλά για τη διάψευση των ελπίδων και των ψευδαισθήσεων, για το ‘ξεφούσκωμα’ της επίπλαστης ονειρικής κατάστασης στην οποία ονειροβατούσαμε όλοι πριν ενσκήψει η κρίση, και αφορά βεβαίως τόσο την ίδια όσο και τους άνδρες που βρίσκονται μαζί της. Τείνω να πιστέψω πως τα τελευταία χρόνια όλη αυτή η «γοητευτική» μυθολογία περί άκριτης σεξουαλικής απελευθέρωσης των γυναικών, όταν δεν συνοδεύεται από την απαραίτητη αυτογνωσία και τον αυτοσεβασμό, προφανώς και έχει επιβαρυντικές συνέπειες για τον συναισθηματικό τους κόσμο. […]

Χαρά Νικολακοπούλου για τη συλλογή διηγημάτων «μια χάρτινη καρδιά στο βάθος και άλλες ιστορίες» Fractal (29.10.2019)