[…] Η συγγραφή της νουβέλας σου, είναι μια πράξη διαμαρτυρίας, ένα είδος -ας μου επιτραπεί η έκφραση- λογοτεχνικού ακτιβισμού, ενάντια στη πρόθεση κρατικών και ιδιωτικών συμφερόντων, να εξορύξουν υδρογονάνθρακες στην Ήπειρο; Απώτερος σκοπός σου η ευαισθητοποίηση του κόσμου σε οικολογικά θέματα;

Κατερίνα, σ’ ευχαριστώ καταρχάς για τη φιλοξενία.  Θα απαντήσω κατηγορηματικά, όχι. Αν ο στόχος για να γράψω αυτή, ή όποια άλλη ιστορία, ήταν να ευαισθητοποιήσω τον κόσμο σε κάποια θέματα, οικολογικά ή οτιδήποτε άλλο, τότε πιθανώς να έγραφα μια αποτελεσματική μπροσούρα, αλλά λογοτεχνία δεν θα ήταν επ’ ουδενί. Οι αιτίες για να σκεφτώ την ιστορία του Μαύρου νερού και να καθίσω να τη γράψω ήταν δύο: οι δοκιμαστικές γεωτρήσεις για υδρογονάνθρακες στην Ήπειρο και η καταστροφή στο Μάτι – όμως, από τη στιγμή που άρχισα να τη γράφω, ο σκοπός μου ήταν να πω όσο καλύτερα μπορούσα την ιστορία μου, να πλάσω μ’ όσο γινόταν περισσότερη μαστοριά ένα κείμενο που θα ’ταν λογοτεχνία. Η λογοτεχνία με «απώτερους σκοπούς» πιστεύω πως είναι κακή, γιατί η λογοτεχνία πρέπει από την πρώτη αράδα ως την τελευταία να είναι «ανοιχτή», κι αν υπηρετεί κάποιον, να υπηρετεί την ιστορία και τους χαρακτήρες, όχι την ιδεολογία ή τις πολιτικές θέσεις του συγγραφέα. […]

Μιχάλης Μακρόπουλος για την νουβέλα «Μαύρο νερό» vakxikon (25.1.2020)