Die schwarzen Zypressen schneiden am Anstieg den Weg ab. An den sieben Toren, Soldaten kontrollieren die Stadt. Labdakidenstraße. Das Haus treibt durch die Zeit. Im Schatten der Toten wandert Antigone umher. Ismene, in ihrem Schal gehüllt, blickt aus dem Fenster und wartet. Auf wen wohl? Wir warten nur auf das, was vor uns ausweicht.

der Dichter
In Damaskus sah ich sie das letzte Mal,
mit der Kiste des Martyriums unter dem Arm.
Ihr Name war Kadriye,
Augen verborgen hinter Fensterläden.
Auf lärmenden Flughäfen,
in blutigen Sekunden
verlor ich ihre Spur.
Ich reihe die Jahrhunderte aneinander,
hier, wo die Sittlichkeit der Sterblichkeit aufging
und als Talisman den Körper einer Frau man annahm
die Unschuld und die Schuld,
die Grausamkeit und die Nachsicht

Meine Damen und Herren,
in einem Lichtstrahl
werde ich ihren Namen schreiben.
In den dunklen Forst werde ich zurückkehren,
als wäre ich der letzte Fluss.

Τα μαύρα κυπαρίσσια στην ανηφοριά τον δρόμο κόβουν. Στις πύλες τις επτά, στρατιώτες ελέγχουνε την πόλη. Οδός Λαβδακιδών. Το σπίτι μες στον χρόνο πλέει. Στις σκιές των πεθαμένων τριγυρίζει η Αντιγόνη. Η Ισμήνη, τυλιγμένη στο κασκόλ της, απ’ το παράθυρο κοιτά και περιμένει. Άραγε ποιον; Δεν περιμένουμε παρά ό,τι μας αποφεύγει.

ο ποιητής
Στη Δαμασκό η τελευταία φορά που την είδα
με το κιβώτιο του μαρτυρίου παραμάσχαλα.
Το όνομα είχε Καντριγιέ,
μάτια κρυφά πίσω από γρίλιες.
Σε αεροδρόμια πολύβουα,
σε ματωμένα δευτερόλεπτα
τα ίχνη της έχω χάσει.
Στοιχίζω τους αιώνες στη σειρά,
εδώ π’ ανέτειλε το ήθος της θνητότητας
κι έλαβαν σώμα γυναίκας φυλαχτό
η αθωότητα κι η ενοχή,
η θηριωδία κι η επιείκεια.

Κυρίες και κύριοι,
Σε μια ακτίνα φως
θα γράψω τ’ όνομα της.
Στον σκοτεινό δρυμό θα επιστρέψω
σαν να ‘μαι ο τελευταίος ποταμός.

Antigone spricht

|| Fischchen ||

Schriftblut, ein Nachbild
der Himmel im Fluss.
Die Antigone, wir
mit nackten Schritten
– Atem –
nichts als Erde
ein weißes Land such ich.

Von Raqqa
nach Lesbos mit einem Schiff, im Meer getränkt
– Stahl und Licht –
in schäumenden Wellen,
in ausgestreckten Händen
such ich meine Kinder.
Die Antigone, wir
mit unbekleideter Liebe,
unbeugsamem Blut,
unbeschuhter Angst
such ich meine Stimme.

Die Zeit ist gekommen
Antikörper gegen die Apathie zu bilden

Η Αντιγόνη λέει

|| ψαράκια ||

Μελάνι μετείκασμα
ο ουρανός στο ποτάμι.
Η Αντιγόνη εμείς
με βήματα γυμνά
– ανάσα –
σκέτα χώμα
χώρα λευκή αναζητώ.

Από τη Ράκκα
Λέσβο με καράβι σε θάλασσα λουσμένη
– ατσάλι και φως –
σε κύματα αφρισμένα,
σε χέρια απλωμένα
τα παιδιά μου αναζητώ.

Η Αντιγόνη εμείς
με αγάπη ανένδυτη,
αίμα ανένδοτο,
φόβο ανυπόδητο
τη φωνή μου αναζητώ.

Ήρθε ο καιρός να φτιάξουμε
για την απάθεια αντισώματα

Re: Ismene spricht

|| mit einer Pfeife ||

Die Sonne – letzter Messerstich –
taucht blutrot ins Meer.

Knochig die Kälte steigt aus der Erde,
wie ein Schal wickelt sie meinen Blick um.

Aufgeschlitzte Matratzen, Blumen auf dem Gehsteig verstreut,
wie Akazien, die schwer den Frühling ausatmen.

Fischer mit einem leuchtenden Kranz im Tauchhelm
tauchen gereinigt in die Mülltonnen ein.

Die Vergangenheit spannt die Sehne des Bogens.
Mit nur einem Schwung kehrt sie zurück.

Deine Fersen, Antigone, werden unsterblich
durch Dornen und harten Boden.

Die Metaphern verleihen nicht immer
einem Gedicht Flügel.

Und du, ergebener Dichter, reist in Kreisen. Es kommen mehr Stimmen. Zieh hin und öffne sie, die Geschichte der Frau soll von Neuem beginnen.

Re: Η Ισμήνη λέει

|| με μια σφυρίχτρα ||

Ο ήλιος – τελευταία μαχαιριά –
βουτάει κόκκινος στη θάλασσα.

Κοκάλινο το κρύο βγαίνει από τη γη,
κασκόλ το βλέμμα μου τυλίγει.

Ξεκοιλιασμένα στρώματα, άνθη στο πεζοδρόμιο σκορπίζουνε,
σαν ακακίες που βαριανασαίνουν άνοιξη.

Ψαράδες με στεφάνι φωτεινό στο σκάφανδρο
βουτάνε μες στους κάδους καθαρμένοι.

Το παρελθόν χορδή τόξου τεντώνει.
Με μια μόνο αιώρηση επιστρέφει.

Οι φτέρνες σου, Αντιγόνη, αθάνατες θα γίνουν
από βάτα και από χώμα σκληρό.

Οι μεταφορές δεν δίνουν πάντοτε
φτερά στο ποίημα

Κι εσύ, αφοσιωμένε ποιητή, σε κύκλους ταξιδεύεις. Έρχονται περισσότερες φωνές. Σύρε να τις ανοί-ξεις, η Ιστορία της γυναίκας να ξεκινήσει πάλι.

Το απόσπασμα ανθολογήθηκε από την ποιητική συλλογή «Εμείς η Αντιγόνη» (εκδόσεις Νεφέλη, 2023)

Der Gedichtauszug wurde aus dem Lyrikband «Wir, die Antigone» (Nefeli Verlag, 2023) ausgewählt

(culturebook.gr 13.10.2025)