Es ist spät

Dieser Vater wurde niemals Papa.
Vater war er seit je
Voller Einsamkeit
Und Sturheit
Wenn du seine Hände sähest
Voller Schwielen
Und ermüdete nicht, mich zu fragen, ob ich gegessen habe oder friere
Im Wald warf er Licht, damit ich hindurchgehe
Das Fahrgeld gab er mir schweigend, so dass ich, wider sein Einverständnis, fortging.
Er ist im Meer wo ich dich nun suche
Grauer Seestern bist du geworden, glaube ich
Tauche jeden Tag, um dir zu begegnen
Hoffe
Bekomme Schuppen
Meerjungfrau des Verlustes
Sinke hinab
Aber ertrinke nicht
Ich habe gelernt, entlang zu gehen ohne weitere Fürsorge
Es glitzern die Erinnerungen meiner Kindheit
Im Wasser
Blau ist der Schmerz jetzt gefärbt
Jetzt, da du fehlst
Und ich dich „Papa“ nennen möchte.

Είναι αργά

Αυτός ο πατέρας δεν έγινε ποτέ μπαμπάς.
Πατέρας ήταν από πάντα
Γεμάτος μοναξιά
Και πείσμα
Αν έβλεπες τα χέρια του
Είχαν ρόζους
Και δεν κουραζόταν να με ρωτά αν έφαγα ή αν κρυώνω
Στο δάσος έριχνε φως για να διαβώ
Τα ναύλα μού ‘δινε σιωπηλός κι ας διαφωνούσε που θα φύγω.
Είναι στη θάλασσα που σε ψάχνω τώρα
Γκρίζος αστερίας έγινες, νομίζω
Βουτάω κάθε μέρα για να σ’ ανταμώσω
Ελπίζω
Βγάζω λέπια
Γοργόνα της απώλειας
Βυθίζομαι
Αλλά δεν πνίγομαι
Έμαθα να πορεύομαι χωρίς άλλη φροντίδα
Λαμπυρίζουν οι αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια
Μέσα στα νερά
Γαλάζιο χρώμα έχει ο πόνος τώρα
Τώρα που εσύ λείπεις
Κι εγώ θέλω να σε πω «μπαμπά».

Körper I

Riss
Eine Rose in den Felsen
Klein
Durchbohrt die Fußsohle
Die Fußsohle blutet
Auch die Möwe pickt daran
Sieb
Gewiss ist der Sturz

Körper II

Sehr schmal ist der Streifen geworden
Der Körper wiegt sich
Unsichere Bewegung
Die Knie haben Fieber
Bälle aus Feuer
Verdrängtes, Komplexe
Alles dort
Straßen die Muskeln
Raue Straßen
Unwegsame Berge
Mein Leben

Σώμα Ι

Ρωγμή
Ένα τριαντάφυλλο στα βράχια
Μικρό
Τρυπάει το πέλμα
Το πέλμα ματώνει
Το τσιμπάει κι ο γλάρος
Σουρωτήρι
Βέβαιη η πτώση

Σώμα ΙΙ

Στένεψε η λωρίδα πολύ
Το σώμα λικνίζεται
Αβέβαιη κίνηση
Τα γόνατα έχουν πυρετό
Μπάλες φωτιάς
Απωθημένα, συμπλέγματα
Όλα εκεί
Δρόμοι οι μύες
Δρόμοι τραχείς
Βουνά κακοτράχηλα
Η ζωή μου

Gedenkfeier

Es riecht nach Thymian und Weihrauch.
Niemand weint. Stille.
Niemand bewegt sich.
Alle, schwebend, zwischen dem, was sie leben, und dem, was sie erhoffen.
Die Zypressen besingen den Sonnenuntergang.
Die Gräber weiße Schiffe
Im Meer der Nicht-Existenz.
Zu beneiden sind jene, die glauben
Dass die Toten eines Tages zurückkehren
Auf die eine oder andere Weise.
Das ist nicht wenig. Sie können nachts schlafen.

Μνημόσυνο

Μυρίζει θυμάρι και λιβάνι.
Κανένας δεν κλαίει. Σιωπή.
Κανένας δεν κινείται.
Όλοι μετέωροι ανάμεσα σε ό,τι ζουν και σε ό,τι ελπίζουν.
Τα κυπαρίσσια τραγουδάνε τη δύση.
Τα μνήματα λευκά καράβια
Στη θάλασσα της ανυπαρξίας.
Αξιοζήλευτοι όσοι έχουν πίστη
Ότι οι νεκροί κάποτε επιστρέφουν
Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.
Δεν είναι λίγο. Μπορούν να κοιμούνται τα βράδια.

Σημείωση: Τα ποιήματα ανθολογήθηκαν από την ποιητική συλλογή «Μια απέραντη ματιά. Ποιήματα 2018-2023» (Εκδόσεις Βακχικόν, 2023) και δημοσιεύονται με την άδεια της ποιήτριας.

Anmerkung: Die Gedichte wurden aus dem Lyrikband «Ein grenzloser Blick. Gedichte 2018-2023» (Vakchikon Verlag, 2023) ausgewählt und werden mit Genehmigung der Dichterin veröffentlicht.

(culturebook.gr 10.1.2026)