In Geiselhaft

Es gibt Nächte, da schleppen sich die Stunden schwer, wie Schritte eines Bären ohne Orientierung, ohne Ziel. Die Stunden pulsieren. Ich hasse sie. Ich fasse ihren Puls. Tick tack tick tack. 120. In Geiselhaft; im Zustand der Windstille. Eine Fledermaus ist vom Kurs abgekommen, während angeblich der Mond nicht hinsah. Unaufhörlich verlangsamt die Nachtwache den Atem – stoßweise, abrupt. Die Pulsschläge steigen. Die Gegenwart dehnt sich aus, Versprechen und Träume ausspuckend. Alles kehrt zurück zu den normalen für die Epoche, halben Maßnahmen. Außer dem Weiß des Auges, das sich gefährlich gerötet hat.

Υπό καθεστώς ομηρίας

Είναι κάποιες νύχτες που οι ώρες σέρνονται βαριές σαν πατήματα αρκούδας χωρίς προσανατολισμό, χωρίς προορισμό. Οι ώρες πάλλονται. Τις μισώ. Πιάνω τον σφυγμό τους. Τικ τακ τικ τακ. 120. Υπό καθεστώς ομηρίας· σε κατάσταση νηνεμίας. Μια νυχτερίδα λοξοδρόμησε όσο η σελήνη τάχα δεν έβλεπε. Αδιάκοπο το νυχτέρι επιβραδύνει την αναπνοή – σπασμωδική, απότομη. Αυξάνει παλμούς. Το παρόν διαστέλλεται ξερνώντας υποσχέσεις και όνειρα. Όλα επανέρχονται στα φυσιολογικά για την εποχή ημίμετρα. Εκτός απ΄ τ’ ασπράδι του ματιού που ‘χει κοκκινίσει επικίνδυνα.

Staffellauf

Der Geist ist ein Mörser
in dem unaufhörlich Gedanken zerrieben werden.

Manche werden verwirklicht und andere verworfen
–mit irgendeiner Begründung oder ganz ohne Erklärung.

Den Stößel hält bald die Vernunft, bald das Herz.
Habt ihr euch je gefragt, wer
diesen Staffellauf gewinnt?

Σκυταλοδρομία

Είναι ο νους ένα γουδί
που όλο αλέθονται σκέψεις.

Άλλες πραγματοποιούνται κι άλλες απορρίπτονται
–με κάποιο αιτιολογικό ή ανεξήγητα.

Το γουδοχέρι το κρατά μια η λογική μια η καρδιά.
Σκεφτήκατε, άραγε, ποτέ ποια κερδίζει
τούτη τη σκυταλοδρομία;

Uneinnehmbares Schloss

Ich denke manchmal daran zu schreiben
über die duftenden Blumen,
über die singenden Vögel,
über die Farben der Natur,
über die Farben des Lebens.

Dann erinnere ich mich an die verstaubten Papiere
auf meinem Schreibtisch, an die in Verzweiflung aufgeweichten
Worte, an dich, der fehlt, an ein zerknittertes Foto
das wir einst zusammen gemacht haben.

Und ich greife wieder zu den Liebesgedichten – Widerstand
gegen die Dürre der Seele, die immer mehr verdorrt
trotz der duftenden Landschaft.

Ich schreibe, damit vielleicht ein Schloss uneinnehmbar verbleibt,
um einen Bezugspunkt zu haben,
wenn alles nach Fäulnis und Mottenkugeln riecht.

Κάστρο άπαρτο

Σκέφτομαι καμιά φορά να γράψω
για τα λουλούδια που μοσχοβολούν,
για τα πουλιά που κελαηδούν,
για τα χρώματα της φύσης,
για τα χρώματα της ζωής.

Ύστερα θυμάμαι τα σκονισμένα χαρτιά
στο γραφείο μου, τις μουλιασμένες στην απελπισία
λέξεις, εσένα που λείπεις, την τσαλακωμένη φωτογραφία
που βγάλαμε κάποτε μαζί.

Και ξαναπιάνω τα ερωτικά – αντίσταση
στην ξηρασία της ψυχής που όλο και μαραζώνει
παρά το ευωδιαστό τοπίο.

Γράφω μήπως μείνει κάποιο κάστρο άπαρτο,
να έχω ένα σημείο αναφοράς,
όταν όλα μυρίζουν σήψη και ναφθαλίνη.

Σημείωση: Τα ποιήματα ανθολογήθηκαν από την ποιητική συλλογή «Υπό καθεστώς ομηρίας» (εκδόσεις Μετρονόμος, 2025) και δημοσιεύονται με την άδεια του ποιητή

Anmerkung: Die Gedichte wurden aus dem Gedichtband «In Geiselhaft» (Metronomos Verlag, 2025) ausgewählt und mit der Genehmigung des Dichters publiziert.

(culturebook.gr 27.11.2025)