[Χίμαιρα]

Μια χίμαιρα νομίσαμε πως ήταν
η φαντασίωση ενός κοκκινολαίμη
που φλυαρεί ακατάπαυστα
ή το όνειρο μίας δροσοσταλίδας
στην άκρη της πευκοβελόνας.
Οπαδοί πανάρχαιας ουτοπίας
τα σώματα μας ρίξαμε με σθένος στο γκρεμό.
Κι αφού κύλησαν με την ορμή χιονοστιβάδας
κοιμήθηκαν με τη βοή του Ηριδανού,
κατέληξαν κορμοί σε ξέξασπρα λιθάρια,
απομεινάρια ξέφρενης διαδρομής
στέκονται εκεί και περιμένουν
μια νέα καταιγίδα
για να βρεθούν στης δίνης τον παλμό ξανά.
Και δεν τα νοιάζει που συντρίμμια πάλι θα ‘χουν γίνει.
Είναι που μέσα τους βαθιά το ξέρουν
στο Τέλος πως θα ‘χουνε φτάσει
στο απέραντο μιας χίμαιρας γαλάζιο
στην φαντασίωση ενός κοκκινολαίμη
που επίμονα θα φλυαρεί στο μέσο
ενός καλοκαιριού.

Εκδόσεις ΑΩ, 2024