[…] Η γνωστή παρέα, ο Περικλής, η Αρετή, ο Κουρτ, ο θείος Νικόλας κι ο Θέο, στριμωγμένοι ανάμεσα στις φυλλωσιές του πάρκου πλάι στο οίκημα των λουτρών Κούρχαουζ, χειροκροτούσε με θαυμασμό δίπλα στο ενθουσιασμένο πλήθος την υψηλή εξοχότητά της. Η προτίμηση της αυτοκράτειρας στην πόλη και τα χωριά του Τιρόλου, οι συχνές εκδρομές και αποδράσεις των γαλαζοαίματων της συνοδείας της, λειτουργούσαν σαν την καλύτερη διαφήμιση για την τουριστική ανάπτυξη από την οποία προσδοκούσε πολλά η ορεινή περιφέρεια. Η βελτίωση της κατάστασης της υγείας της μικρής πριγκίπισσας Μαρίας Βαλέριας κατά την πρώτη παραμονή της στην πόλη είχε ήδη βοηθήσει καταλυτικά την τουριστική οικονομία της πόλης, θέτοντας τις πρώτες βάσεις της. Τελευταία και λόγω των ιάσεων ατόμων που εμφάνιζαν κάποια ελαφρά συμπτώματα αδυναμίας και πνευμονοπάθειας, η φήμη του Μεράνο, ιδιαίτερα σαν πόλη θαυματουργή για την υγεία και την καλοζωία, πολλαπλασιαζόταν. Πολλοί διέθεταν τα σπίτια τους για ξενώνες. Δρόμοι καλλωπίζονταν, κήποι και αλέες περιπάτου ξεφύτρωναν από το πουθενά μέσα σε λίγες ημέρες. Την κινητήριο δύναμη της αναιμικής ανάπτυξης για την περιοχή αποτελούσε η σιδηροδρομική σύνδεση με τη Βιέννη καθώς και η μελλοντική επέκταση των αμαξιτών δρόμων που θα συνέδεαν τα χωριά του ορεινού όγκου των Δολομιτών. Ο Θέο ήταν κάθετος ς’ αυτό. Θερμός φυσιολάτρης και περιπατητής ξεκινούσε χαράματα, για ν’ ανακαλύψει καινούρια μονοπάτια και ν’ απολαύσει τη μαγεία του ήλιου στη δύση του πίσω από τις κορφές του Λάτεμαρ που έμοιαζαν να φλέγονται. Το είχε εξάλλου υποσχεθεί στην Αρετή και τον Περικλή να τους γνωρίσει τα γραφικά χωρία στους πρόποδες του Ρόζενγκαρτεν.
– Δεν έχετε ξαναδεί τέτοια ομορφιά κι άγρια φύση. Πελώρια βουνά, πολλά ελατοσκέπαστα και πυκνοφυτεμένα από δένδρα περήφανα, απλώνουν το πράσινο χαλί τους τριγύρω στις κοιλάδες. Κάθετοι βράχοι, σκέτοι γκρεμοί, τα “χλομά βουνά”, όπως τα αποκαλούν, γυμνά και φαγωμένα από κάθε ίχνος πρασινάδας, αγέρωχα στέκουν σε τούτο τον πράσινο καμβά. Μόνο ο χρωστήρας του φίλου μου Τόνυ θα μπορούσε να τα αποτυπώσει σε όλο τους το χρωματικό μεγαλείο, φίλοι μου. Έκλεισε ο Θέο έτσι την μακροσκελή και γεμάτη ποίηση αναφορά του για τα βουνά. […]

(απόσπασμα σ. 124-125)

Εκδόσεις ΑΩ, 2024