Σήμερα έχουμε την χαρά να φιλοξενούμε στο Literature τη συγγραφέα Βίκυ Κλεφτογιάννη, που μετά από δυο πετυχημένες συλλογές διηγημάτων, κάνει ένα τολμηρό βήμα στον χώρο του θεάτρου, παρουσιάζοντας το πρώτο της θεατρικό έργο με τίτλο «Λιώνουν οι πάγοι» (εκδόσεις Βακχικόν 2025). Ένα έργο σύγχρονο, βαθιά ανθρώπινο και συμβολικά φορτισμένο, που πραγματεύεται τις αναπόφευκτες αλλαγές που επιφέρει η κλιματική κρίση και το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Εξάλλου τα τελευταία χρόνια, το σύγχρονο θέατρο στρέφεται με αυξανόμενο ενδιαφέρον στα ζητήματα της οικολογικής κρίσης και της περιβαλλοντικής καταστροφής. Η κλιματική αλλαγή, η εξάντληση των φυσικών πόρων και η αλλοίωση της σχέσης ανθρώπου-φύσης δεν αποτελούν πλέον μόνο επιστημονικές ή πολιτικές ανησυχίες, αλλά αποκτούν δραματουργική υπόσταση, εισβάλλοντας δυναμικά στη θεατρική σκηνή. Ο όρος “οικολογικό θέατρο” (eco-theatre ή climate theatre) περιγράφει μια τάση όπου το περιβάλλον δεν είναι απλώς σκηνικό, αλλά πυρήνας προβληματισμού και δράσης. Οι δημιουργοί χρησιμοποιούν τη θεατρική γλώσσα για να αφυπνίσουν, να συγκινήσουν και να κινητοποιήσουν το κοινό απέναντι σε μια παγκόσμια απειλή. Στην εποχή της οικολογικής κατάρρευσης, το θέατρο γίνεται χώρος αντίστασης, συλλογικής ενσυναίσθησης και ελπίδας. Με αφορμή λοιπόν τη νέα δημιουργία της Βίκυς Κλεφτογιάννη, συζητάμε για τη μετάβαση της από το πεζογράφημα στον θεατρικό λόγο, για την έμπνευση και τις προθέσεις της πίσω από το έργο, αλλά και για την προσωπική της σχέση με το θέατρο.

Η Βίκυ Κλεφτογιάννη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Άσκρη Βοιωτίας. Σπούδασε Βιολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όπου συνέχισε με μεταπτυχιακή ειδίκευση και διδακτορική διατριβή σε θέματα περιβαλλοντικής διαχείρισης. Είναι βιολόγος με ειδίκευση στην περιβαλλοντική βιολογία και τη συμμετοχική διαχείριση. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Διηγήματα και άρθρα της έχουν δημοσιευτεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά. Το έργο της χαρακτηρίζεται από κοινωνική ευαισθησία, με ιδιαίτερη έμφαση στη γυναικεία εμπειρία και τις σύγχρονες προκλήσεις.

Κατερίνα Λιάτζουρα, Οκτώβριος 2025

Από τη μικρή φόρμα του διηγήματος στο θεατρικό κείμενο – τι σας οδήγησε σε αυτή τη μετάβαση; Υπήρξε κάτι συγκεκριμένο που πυροδότησε την ανάγκη να γράψετε θέατρο;

Η αγάπη μου για το θέατρο ξεκινάει από τα φοιτητικά μου χρόνια, όταν συμμετείχα ενεργά στην ερασιτεχνική θεατρική ομάδα του Τμήματος Βιολογίας ΑΠΘ. Παρακολουθώ συστηματικά παραστάσεις και διαβάζω θεατρικά έργα. Έτσι, αποφάσισα να κάνω μια δοκιμή σε αυτό το είδος γραφής, κυρίως λόγω της αμεσότητας και της έντασής του.

Ο τίτλος «Λιώνουν οι πάγοι» είναι φορτισμένος συμβολικά. Τι σημαίνει για εσάς και πώς συνδέεται με τον θεματικό πυρήνα του έργου;

Ο τίτλος αναφέρεται κυριολεκτικά στην περιβαλλοντική κρίση, καθώς η τήξη των πάγων είναι μια από τις πιο γνωστές συνέπειες του «φαινομένου του θερμοκηπίου». Σε συμβολικό επίπεδο, οι ηρωίδες «πνίγονται» στα αδιέξοδά τους, ταυτόχρονα όμως λιώνουν και οι πάγοι στις μεταξύ τους σχέσεις, ενδυναμώνοντας τον δεσμό τους.

Ποιο ήταν το αρχικό ερέθισμα για τη συγγραφή του έργου; Ξεκίνησε από έναν χαρακτήρα, μια εικόνα, ή ένα κοινωνικό ζήτημα;

Ξεκίνησε από το περιβαλλοντικό ζήτημα σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση, σε σχέση με το μέλλον του αγροτικού τομέα στη χώρα μας και την εγκατάλειψη της υπαίθρου και των παραδοσιακών τρόπων καλλιέργειας. Η επιλογή γυναικείων χαρακτήρων, επίσης, ήταν κάτι που είχα εξαρχής στο μυαλό μου, δεδομένου ότι ο πρωτογενής τομέας παρουσιάζει για τις γυναίκες περισσότερες προκλήσεις και δυσκολίες σε σχέση με τους άντρες.

Βλέποντας ότι έχετε σπουδάσει και εργάζεστε ως βιολόγος με ειδίκευση στην περιβαλλοντική διαχείριση, σε ποιο βαθμό θεωρείτε ότι οι γνώσεις και η καθημερινή σας επαφή με την επιστήμη επηρέασαν τη θεματολογία και τη ματιά σας στο «Λιώνουν οι πάγοι»;

Οι σπουδές και η επαγγελματική μου δραστηριότητα επηρέασαν σε μεγάλο βαθμό όλο το έργο, άλλωστε λειτούργησαν ως έναυσμα για τον τίτλο και τη θεματολογία του έργου. Ως βιολόγος ήθελα να θίξω συγκεκριμένα ζητήματα και να αναπτύξω λίγο περισότερο κάποια από αυτά.

Η θεατρική γραφή απαιτεί έναν ιδιαίτερο ρυθμό, ζωντανό διάλογο και έντονη δραματικότητα. Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση για εσάς ως πεζογράφο που μπήκε στον κόσμο του θεάτρου;

Όλα όσα εντοπίζετε ήταν για εμένα πρόκληση, με μεγαλύτερη τον διάλογο που είναι το μέσο εξέλιξης της πλοκής και χρειάζεται να έχει φυσική ροή.

Υπάρχει κάποιος από τους χαρακτήρες που αισθάνεστε ότι κουβαλά έντονα δικά σας βιώματα ή σκέψεις;

Με απασχόλησε αυτό το θέμα όταν έγραφα το βιβλίο, εάν μπορεί να είμαι περισσότερο κοντά σε κάποια από τις ηρωίδες, αλλά νομίζω πως όχι. Φυσικά, πέρα από τη μυθοπλασία, βιώματα και σκέψεις σίγουρα έχουν επηρεάσει τους χαρακτήρες και των τριών γυναικών.

Το έργο σας κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν, έναν εκδοτικό οίκο με αξιοπρόσεχτη παρουσία στο σύγχρονο ελληνικό θέατρο. Πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία και τι σημαίνει για εσάς;

Ακριβώς όπως το αναφέρετε, εξαιτίας αυτής της αξιοπρόσεχτης παρουσίας στο σύγχρονο ελληνικό θέατρο, αποφάσισα να υποβάλω το έργο στις εκδόσεις Βακχικόν και χαίρομαι ιδιαίτερα για αυτή τη συνεργασία.

Έχετε φανταστεί πώς θα θέλατε να ανεβεί το έργο στη σκηνή; Σκηνοθετικά, αισθητικά ή ως προς τη διανομή;

Έχω φανταστεί και θα ήθελα πολύ να παρασταθεί το έργο. Μόνο αυτό, τα υπόλοιπα έχουν να κάνουν με τη σκηνοθεσία και θα ήθελα να με εκπλήξουν. Ωστόσο, η αλήθεια είναι ότι τις τρεις ηρωίδες μου τις έχω φανταστεί, «έβλεπα» τα πρόσωπά τους όσο έγραφα.

Ποια συναισθήματα ή προβληματισμούς θα θέλατε να αφήσει στους θεατές το «Λιώνουν οι πάγοι» όταν πέσει η αυλαία;

Δυστυχώς, το έργο περιγράφει μια ήττα. Ένα αδιέξοδο λόγω συνθηκών, που δεν μπορεί να ξεπεραστεί παρά μόνο με άνευ όρων παράδοση. Ο προβληματισμός των θεατών (και των αναγνωστών) σχετίζεται κυρίως με την υποχρεωτική και βίαιη μετάβαση σε μια άλλη εποχή, ως απόρροια της οικονομικής και περιβαλλοντικής κρίσης. Αν θα ήθελα να κρατήσουν μια αίσθηση, αυτή είναι η δύναμη της μνήμης και των δεσμών αγάπης, που μπορεί να λειτουργήσει παρηγορητικά και ως κίνητρο για κάτι καινούριο.

​(literature.gr 13.10.2025)