Σταύρος Μίχας | Ραβδοσκόπος του κενού
[Η πέτρα είναι ο δρόμος]
Εμπιστεύομαι την πέτρα
ψάχνω τις ρωγμές της
την τρυπώ με τη βελόνα
των ματιών μου
της περνώ μια κόκκινη κλωστή
που κρέμονται ο ήλιος και η θάλασσα.
Η πέτρα πέφτει
στον ουρανό και στα κύματα
φωτίζει τις ερημιές
τις νύχτες.
Γλιστρά στις τροχιές των άστρων
και των εποχών
οδηγεί αυτόν που δεν ξέρει να περπατήσει.
Η πέτρα
είν’ ένα πουλί
που φλέγεται
στα χέρια του ποιητή.
εκδόσεις Μανδραγόρας, 2023