απ. 1 West

Παιδί μου, ο Δίας που βροντά ξέρει το τέλος
για όλα όσα υπάρχουν κι όπου θέλει να πηγαίνει.
Η σκέψη του κρυφή απ’ τους ανθρώπους. Εφήμεροι,
σαν ζώα ζούνε οι θνητοί, χωρίς να ξέρουν
πώς τον καθένα θα τελειώσει ο θεός.
Μα η ελπίδα και η πίστη όλους τους θρέφει
το άπιαστο σαν σκέφτονται. Άλλοι σε μια μέρα
το προσμένουν να ‘ρθει κι άλλοι μες στο κύλισμα των χρόνων.
Και για τον νέο χρόνο άνθρωπος κανείς δεν βρίσκεται
που να μην προσμένει πως θα του φέρει πλούτη κι αγαθά.
Άλλον τα γηρατειά τ’ ανεπιθύμητα προφταίνουν
προτού το τέρμα φτάσει κι άλλους πάλι δύσκολες
αρρώστιες τους παιδεύουν. Άλλους, νικημένους απ’ τον Άρη,
τους στέλνει ο Άδης στη μαύρη μέσα γη.
Κι αυτοί που σε θαλασσινοί φουρτούνα πέσαν
και μες σε πλήθος κύματα της σκοτεινής της θάλασσας
πνίγηκαν, ξανά να ζήσουν δεν μπορούν.
Κι όσοι δοκίμασαν κρεμάλα, θάνατο κακό
οι ίδιοι διάλεξαν κι άφησαν του ήλιου το φως.
Καμιά συμφορά λοιπόν δεν λείπει, αλλά είναι αμέτρητοι
για τους θνητούς οι θάνατοι και απροσδόκητες οι δυστυχίας
κι οι συμφορές. Αν όμως σε μένα δίνατε προσοχή,
τις συμφορές δεν θα τραβούσαμε, ούτε από πόνους
ανυπόφορους θα έπασχε η ψυχή και θα μας τυραννούσε.
[…]

(εκδόσεις ΑΩ, 2023)