Ανέστιοι

Πάλι θα πεις
Ποιά πατρίδα;
Αυτή που μας σκοτώνουνε
σε ειρήνης καιρούς;
Χρόνια και χρόνια
Στόματα ανοιχτά
Χέρια πελώρια

Ανέστιοι
Στέγη γυμνή
Μαχαίρι ή αργό δηλητήριο
Καταδίκη ίδια
Κι αυτή η Βαβέλ όλο ψηλώνει
Σκόρπια γυρνάν τα ελληνικά μας

Όμως αργά αργά
που όλο κοπάζουν
δειλά ξεμυτίζουν τα κεφαλάκια
Τα μετράω ένα ένα
ίσα τα βγάζω με το αίμα μας
και το ύψος τ’ ουρανού στο βλέμμα
Τον μύθο ανάποδα να σκοτώσουμε
κι ύστερα ήσυχη κοιμάμαι

Γιατί ξέρω πως εκείνοι
πάλι θα σπάσουν τις ταφόπλακες

Εκδόσεις ΑΩ, 2025