Είδωλο – Νεκταρία Μενδρινού

Στέκομαι ακίνητη
και διπλασιάζεται η μοναξιά
με την μορφή μου,

νυχτώνει και το είδωλο μου
στο παράθυρο
σαν εκτόπλασμα με κοιτάζει

μισό, φτιαγμένο από την αντανάκλαση
του άδειου δωματίου

μισό, από την εικόνα της πόλης
που βουρκώνει τα πρώτα της φώτα

ολόκληρο, από το περίγραμμα μου,
που περικλείει, δύο ξέχωρες όψεις
του χρόνου,
ανήμπορες να συνυπάρξουν.

Ποιμένας Μελισσών – Βαγγέλης Αλεξόπουλος

                                              μνήμη Antoni Gaudi (1852-1926)

Ρίχνει καυτό νερό
να ξεκάνει την αρρώστια
Το ρίχνει στο σώμα
να περάσει στην ψυχή

Γνωρίζει άριστη ανατομία
Ότι ψυχή και σώμα είναι
ένα κουβάρι

(απόσπασμα από ανέκδοτη ποιητική σύνθεση)

Περιοδικό Εμβόλιμον, τχ. 105-106, Καλοκαίρι- Φθινόπωρο 2025