Πομπηία, 2025 μ.Χ.

Αφού προχώρησα αρκετά,
παίρνω τον δρόμο πάλι
πίσω, για την επιστροφή.

Μαζεύω όλες τις λέξεις μου:
όλα αυτά που έγραψα,
μαζί τους και την πίκρα

αυτού που βοά
στην έρημο.

Μη γυρίσει να πει κανείς
ότι δεν προειδοποίησα,

ότι είδα
και δεν είπα,

ότι μιλούσα κρυπτικά,

ότι είπα
και δεν είπα.

Μην ενοχλείτε, ηρεμούν
οι λυρικοί μας ποιητές:
παραλιμνίως ρεμβάζουν,
εκεί και καθρεφτίζονται.

Είναι απασχολημένοι:
γεύονται παρηχήσεις,
διαλέγουν συνώνυμα.

Αθλοθετούν γυμνάσια
και λαμπαδηδρομίες,

μεθάνε από εαυτό
και παίρνουνε τους δρόμους
τις νύχτες μεπανσέληνο,

σταφανωμένοι γιασεμιά.

Παραθερίζουν μια εποχή
που δεν υπάρχει θέρος,
μόνο κακά προγνωστικά.

Μα έχει αντάρα στα βουνά,
αντάρα που ζυγώνει.

Εκδόσεις Νεφέλη, 2025