[Αιώνων άνθη]

Στον Δημήτρη Δασκαλόπουλο

Κρημνοβατώ
στου κόσμου την παραίσθηση
κι ούτε θεός·
λύπη κανένας δεν γνωρίζει.
Σφαλίζουν τα παράθυρα
φορούν δερμάτινους χιτώνες.
Ένδεια, έλος, έρημος.

Διαμελίζομαι· ματώνει το λευκό.

Στο δίστρατο
μαχαίρι
αλλιώτικο με χαρακώνει.
Αιώνων άνθη με ζαλίζουν.
Με ανένδοτη φωνή ο λόγος φθέγγεται·
αρχαία φλόγα συγκομίζει
κρυμμένα σήματα
και γραμματ’ Αλεξανδρινά.
Γράφει, μιλεί, κυλούν εωθινά ποτάμια.
Τελεύουν τ’ απομεινάρια των σκιών.

Εκεί με βρίσκω.
Κι όλος ο χρόνος σε αναμμένα δάχτυλα·
κι όλες οι λέξει φως!

Κέντρο Ευρωπαϊκών Εκδόσεων Χάρη Πάτση, 2024