[Όταν ο θάνατος αποφασίσει την υπερβολή]

Μια γυναίκα κρατούσε στα γόνατά της
έναν έφηβο που μόλις είχε παγώσει.
Και τα δάκρυά της έτρεχαν
και τρυπούσαν τα ρούχα και το χώμα από κάτω της.
Τραβούσε τα μαλλιά της
και καταριόταν αυτό το θηρίο τον πόλεμο.
Αν μπορούσε να μιλήσει ανάμεσα στους λυγμούς
θα έλεγε πόσο μικρή η απόσταση
από την ευτυχία στο τίποτα.
Οβίδες και άρματα δεν τη φόβιζαν πια
κι ετοιμαζόταν προσφέροντας το στήθος της
ν’ αστράψει εκεί ακόμα μια σφαίρα
μακάρι η τελευταία στον κόσμο, θα έλεγε.
Όμως έτσι τυχαία που λειτουργεί το παράλογο
δε μοιράζει πάντα τις απώλειες δίκαια.
Ωστόσο η ελπίδα έχει μάθει
να μην υπολογίζει μωρίες και υπερβολές.
Και να που τα κατάλευκα κρινάκια
με πλήρη συναίσθηση του καθήκοντος στην Άνοιξη
φυτρώνουν ήδη ανάμεσα στις χαραμάδες των τάφων.

(εκδόσεις Κοράλλι, 2023)