[Τυρφώνες]

Αναζητώντας έπειτα τις απαντήσεις στις γραφές
αιφνιδιάστηκα από την τρυφηλότητα
μιας αφανούς περισπωμένης
η στίξη μοίραζε τις παύσεις όλο νόημα
υποδηλώνοντας πως μουσική είναι
κι εκείνο που χορεύει αναπότρεπτο μέσα στη σκέψη
δεν πιάνεται δεν σταματά δεν προσγειώνεται
με άχραντο και άηχο έναν σαματά θεριεύει
το πόδι πάντα τρεις παλάμες απ’ τη γης απόσταση
γλεντάει κλαίγοντας θρηνεί γελώντας
τότε τρια πουλάκια μάχονται
διεκδικούν μια νύχτα
-μες στο σκοτάδι να το μπορέσουν
πάλι για λίγο μόνο να καθίσουν-
να πιάσει το μικρότερο να ιστορεί
το φονικό πώς γίνηκε μίας απαρνημένης
πώς διεκπεραιώθηκε η ταφή μιας περσινής
ν’ αναχαιτίσει έτσι το τραγούδι του
την πλημμυρίδα των υγρών και
χειλικών ασύμφωνων συμφώνων

εκδόσεις Θίνες, 2024