[Μια Ελένη, πολλές ιστορίες]

Ανατολικός άνεμος, εξόριστος,
με τη μάσκα του αθώου,
χτυπούσε τα γυμνά κλαδιά έξω
και την ψυχή της στο περιθώριο.
Ίδιος πάντα ο έρημος δρόμος
κι ο τρόμος,
ρεμβάζοντας το γκρίζο,
αφτέρουγες λέξεις, ανώνυμοι πόθοι,
χαμηλά το βλέμμα στο σκουριασμένο κλειδί,
κιτρινισμένα φύλλα,
οι γάτες στο παράθυρο,
το πουκάμισο στα μανταλάκια,
ένα πιόνι πεσμένο στη σκακιέρα,
το φιλί περνά φευγαλέα στα αζήτητα.
Εκείνο το απόγευμα απαιτητικό όσο ποτέ,
στο ατελιέ,
η Ελένη παραδομένη σε οίστρο,
ελπίζοντας να γλιτώσει από τον πρωτογονισμό
που ξυπνούσε η προδοσία,
ανακάλεσε στη μνήμη την παιδική ηλικία.
Το πατρικό της γιαγιάς, με την όμπρα στους τοίχους,
φωτισμένο καράβι,
να πλέει φεγγάρι στα λιόδεντρα.
Στο χέρι ένα ματσάκι γιασεμιά,
γύριζε τσαλακωμένες σελίδες της ζωής της,
μα, και πάλι,
στη συνομιλία με τη βροχή το πάθος κέρδιζε,
το πάθος.

Εκδόσεις Μετρονόμος, 2025