Η συμμορία των αθώων

Ω, το φτωχό μας το χωμάτινο κρανίο!
Μια χούφτα λάσπη το ‘κανε η βροχή.
Ω, την βροντώδη αναπνοή μας!
Στριγγλιά ενός γέρου ασθματικού.

Τι βρώμικες ελπίδες, τι υπερκέρδη,
Μας τρέφουν όπως τα χαρούπια τους χοίρους.
Κι αυτό το υποθετικό απόβραδο
Μια λίμνη απόνερα νοικοκυριού,
Φασίνα ιδεών στο ηλιοβασίλεμα,
Όταν μια πυρκαγιά εθνοσωτήρια
Αποσοβείται εξίσου ωφελίμως
Από το Σκύλο του μεγάλου κοπαδιού.

Όλοι παίζουμε χαρτιά με τους λύκους.
Έχουμε όλοι αίμα στα χέρια μας.
Πού να μοιράσουμε τα κλοπιμαία;
Πού να κηδέχουμε τα πουλιά;
Ποιο βλέμμα ακέφαλο μας βλέπει
Απ’ το λαρύγγι της σπηλιάς;
Πότε το δέσαμε με το πουκάμισό του;
Πότε χύσαμε τσιμέντο στα παπούτσια του;
Ξέρουμε ή δεν ξέρουμς γράμματα;
Έχουμε δάση; Κρυψώνες; Παιδιά;
Ωμή καρδιά έξω απ’ το σώμα η λεία μας:
Τώρα αρχίζει η δίκαιη μοιρασιά!

Εκδόσεις Θράκα, 2024