Μια σταγόνα άνοιξης

Πόσο λαχταρά να στάξει
μια σταγόνα άνοιξης,
μια σταγόνα παρήγορης ελπίδας
πάνω στα κρύα βρύα τ’ ουρανού,
στων γκρίζων τοίχων τις λειχήνες.
Να μην αναρωτιούνται τα παιδιά,
τι απέγιναν οι ποιητές
κι οι φλογεροί τους στίχοι.

Κάποτε κοιμήθηκαν πάνω στην πέτρα.
Πείνασαν και δίψασαν,
έγιναν κι εκείνοι πέτρα.
Πέτρα την πέτρα έχτισαν
της ζωής τους το καλύβι.
Τίποτε δε συγχώρησαν,
έγιναν ένα με το κύμα.
Άλλον τον πήρε ο Γαρμπής,
άλλον τον πήρε ο Λίβας.

Κοίταξαν κατάματα τις καταραμένες ώρες.
Γυμνοί μες την αλήθεια τους,
γυμνοί μες στη φθορά του χρόνου.
Τώρα τινάζουν τις λέξεις στο σεντόνι,
όπως τινάζουν τη στάχτη απ’ το τσιγάρο,
σε μια τεθλιμμένη εξοχή,
κάτω απ΄ το ελλειπτικό φεγγάρι.

Εκδόσεις Μετρονόμος, 2025