Γιώργος Δρίτσας | το ματωμένο όνειρο
[Insomnia]
Μέσα στο σκοτάδι της σιωπής
αναβοσβήνουν σαν μικρά λαμπιόνια
σκέψεις – μα και προσευχές –
σαν να πέρασε ολάκερος αιώνας.
Ξύπνημα μέσα από τον λήθαργο
και επιστροφή στην αοκνία,
καθώς η μοχθηρή Θεά της λήθης
ζυγίζει με κλεψύδρα τις πράξεις μου.
Παραμένω μουδιασμένος και παράλυτος,
το μικρό διαμέρισμα μοιάζει με φυλακή.
Ένα λιτό και καλοδουλεμένο κλουβί
για δεσμώτες και τσαρλατάνους.
Σαν μικρός μίμος αναπαριστώ βουβός,
παίζοντας από «ασφαλή απόσταση».
η πόρτα όμως παραμένει κλειστή.
«Σάμπως, είχα ποτέ το κλειδί;»
σιγοψιθυρίζω
Εκδόσεις Οδός Πανός, 2023