[Αριθμός 12]

Θα έρθω και δεν θα είσαι εκεί. Στην οδό που μου έδωσες, δεν θα υπάρχει αριθμός 12. Θα γυρίσω πίσω όλο το ταξίδι, σαστισμένος. Θα σε δω στον ύπνο μου και θα σου λέω «με πούλησες, γιατί;» Τόσο δρόμο, τσάμπα. Κι εσύ θα βγαίνεις από πάνω και θα με κατηγορείς, ότι με περίμενες και δεν φάνηκα. Θα με βγάλεις τρελό. Θα με τρελάνεις. Θα έρχομαι με χαρά και οργή, σαν δεκαεξάχρονος ροκάς. Στις ευθείες, θα τρέχω πολύ, δύο είκοσι, δύο σαράντα, για ένα τέταρτο παραπάνω στα στήθη σου. Στις στροφές, θα κρεμάσω τον κώλο μου έξω από τη μηχανή, όπως κάνουν στους αγώνες. Θα τραγουδάω φωναχτά μέσα στο κράνος, για τρελούς ερωτευμένους που οδηγούν όλη νύχτα για μισό φιλί.
Θα έμπαινα σπίτι σου, θα δοκίμαζα όλους τους διακόπτες, χωρίς να σε ρωτήσω, και με κλειστά φώτα θα σου δάγκωνα τα χείλη. Στο κρεβάτι, θα σε κρατούσα μη λιποθυμήσεις, κι εσύ μετά θα μου έφερνες λίγο νερό, μη σπάσει η καρδιά μου από το λαχάνιασμα. Θα γελάγαμε. Θα πίναμε βότκα από το μπουκάλι και θα αποκοιμιόμασταν. Θα σε έβρισκα στον καναπέ να καπνίζεις, και θα μου έδινες το τσιγάρο χωρίς μισό χαμόγελο. Θα τραβούσα μια τζούρα, και θα ρωτούσα αν θες να φύγω. Θα απαντούσες αδιάφορα, ότι σε λίγο ξυπνάει το παιδί, ή η συγκάτοικος, ή ότι κάπου έχεις να πας. Άλλο σε ρώτησα.
Άλλο σε ρώτησα. Γιατί δεν υπάρχει το δώδεκα στο στενό, σε ρώτησα. Και γιατί ακούω σειρήνες; Γιατί βλέπω θολά, και γιατί με κοιτάζουν έτσι; Τι είναι υτά στα ρούχα μου; Αίματα;

εκδόσεις Τύρφη, 2025