Ευτυχία (ή πώς δεν απάντησα)

Με ρωτάνε αν είμαι.

Σκέφτομαι τις φορές
που δεν ήθελα τίποτα
και δε μου έλειπε κάτι.
Εκείνες οι στιγμές
που το χέρι μου
έβρισκε μόνο του πού να μείνει –
χωρίς να το σκεφτεί.
Ή όταν περπατούσα
χωρίς να μετράω βήματα,
σαν να ήμουν απλώς εκεί.

Δεν είπα ποτέ «είμαι ευτυχισμένος».
Ούτε «δεν είμαι».
Η λέξη αυτή
κάνει πολύ θόρυβο για την ηλικία της.

Τη φαντάζομαι
σαν κάτι που δεν έπρεπε να ειπωθεί φωναχτά –
ένα βλέμμα ανάμεσα σε δυο ανθρώπους
που δεν διεκδικούν.

Όταν είμαι κοντά της,
ξεχνώ να εξηγώ.

ΑΩ εκδόσεις, 2025