[Ανοσία της αγέλης]

Μαχαιρωμένη τρέκλιζε σ’ όλο το σπίτι η μοναξιά. Στα κλάματα των ενοίκων συναντούσε τον ρολογά που έψαχνε τις σαρκοφάγους του χρόνου. Το τώρα κούρδιζε με ρήματα αιωνιότητας αλαφιασμένες τις στιγμές. Τα πορτοπαράθυρα της πατρικής οικείας στο αντριλίκι του αέρα. Τα καρφιά στα ξύλα της πόρτας μίσχοι ξενιτειάς. Το πρόσωπο της μάνας έσταζε ιδρώτα μ’ ένα τζάμι στο λαρύγγι καρφωμένο. Εικονοστάσια ιστορημένα στις βιογραφίες της πανδημίας. Περιπλανώμενος στου δράκου καθρέπτη τα γηρατειά, ζητιάνευε μπαρούτι ο θάνατος τα περασμένα να αναστήσει. Τα πιάτα άπλυτα στα ερείπια του νεροχύτη. Νεκρική ησυχία στην ανέλπιστη ασάφεια του τέλους. Ενοχές, ψεύδη της έσχατης στιγμής για την πτώση. Τα έπιπλα γεμάτα σκόνη. Χαλκομανίες με αφιερώσεις για τις χειρονομίες της ευτυχίας. Όπως στο πατάρι που έβγαλε γραφή φρίκης η νεαρή κορασίδα Άννα Φρανκ, ορίζουν το ποίημα και τον ποιητή. Τον έγκλειστο ποιητή, τον ανέστιο, στο διαμέρισμα με τη βιβλιοθήκη της χλωμής ζωής, την άδεια πισίνα των λέξεων, των τηλεφωνικών καταλόγων με ονόματα νεκρών και τον απότιστο λαχανόκηπο και τ’ απλωμένα ρούχα της βεράντας στο σκοτάδι.

εκδόσεις ΑΩ, 2021