[Αν η ποίηση μου είχε μορφή]

Θα ‘χε την όψη σου,
οι στίχοι της θα ‘ταν καλλιπλόκαμοι, σαν τα άκρα σου,
ύφος θα είχε υπαινικτικό,
όπως το βλέμμα σου,
πλούσιο σε συμβολισμούς, αφού προτιμάς να μένεις απόκρυφη στα πλήθη,
στροφές γεμάτη θα ήταν, όσες και η ανάβαση του δυσκολοκατάκτητου κορμιού σου,
ομοιοκαταληξία να το δεσμεύει
δε θα ‘χε,
ελεύθερη θα ‘ταν, σαν και σένα,
με μια μουσικότητα, ωστόσο, να τη διέπει με περίσσια λάμδα και ρο,
επί το πλείστον – μιας και είσαι θάλασσα άγρια και λάβας ρυάκι –
άτιτλη, γιατί μισείς τις ταμπέλες και τους τίτλους,
σημεία στίξης καθόλου, όπως η λαχανιασμένη ανάσα σου καθώς τη διαβάζεις,
δύσκολη θα ‘ταν στην ανάγνωση, σαν κι εσένα, έτσι δυσεπίλυτη που είσαι όλο γρίφους και αινίγματα.
Ατελεύτητη θα μείνει η ποίησή μου να θυμίζει τον κύκλο της ζωής σου
που καταλήγει πάντα σε μένα.
Το πιο ωραίο μου ποίημα
ΕΣΥ.

Εκδόσεις Ιωλκός, 2025