[Επτά μέρες Ηδονής]

Κυριακή: Πρωί στην αέναη λευκή άφεση μαζί σου.
Στην κλίνη των ηλιοπαρμένων μενεξέδων.
Ναι.
Γίναμε ένα ξέφωτο δέντρο στη μέση της θάλασσας.
Κι εγώ κρατώ το μαχαίρι,
Να στάζω με το αίμα μου, να ποτίζω τις ανάδρομες ρίζες σου …

Δευτέρα: Ρόδινη μοιάζω.
Μουσκεμένα τα πόδια, τα χέρια μου, η όψη μου.
Μάλλον υπάρχω.
Με το βλέμμα σου να με απολιθώνει,
Κρατώντας με από τις λαγόνες στο πελώριο γαλάζιο δίχτυ που άπλωσες.

Τρίτη: Ταλαντεύεται ο Αριθμός 8 απάνω από τα κεφάλια μας.
Ένωση του 1 με το 9 σε μια απέραντη άμμο,
Με χιλιάδες βότσαλα να ντύνουν τα γυμνά σώματα.
Το θειάφι ανεβαίνει όπως ο Έρωτας.

Τετάρτη: Εσύ ο Θείος Κεραυνός.
Εγώ η ακόλαστη Βροχή.
Ω, η παναρμόνια ένωση.
Βλαστούμε τη Γη.
Να γιομίσει ηδονή και οδύνη …

Πέμπτη: ένας αιώνας γαλήνιος.
Μοσχολίβανο, ήλιος και διάφανες στιγμές.
Εκείνη την ώρα την ιερή,
Που απόκρυφα πνοή δίνεις στα μέσα μου.
Χιλιάδες φιλιά να ηχούν την αγάπη.
Αχ, να μπορούσα να συλλάβω και πάλι τον ήχο μας.
Κι αξάφνου οι σκιές μας να γίνονται ένα …

Παρασκευή: «Της Αναλήψεως» ενός άνδρα που αγαπά παράφορα.
Ένας χτύπος η καρδιά σου.
Ανάδυση.
Και η ολάνθιστη αγκαλιά μου προσμένιε τους ύμνους σου.
Ύστερα.
Σκοτάδι απέραντο.
Και δυο κύκνοι κρυώνουν εδώ.
Και τα χέρια μας υφαίνουν πάλι και πάλι το φως.

Σάββατο: Νύχτα οδύνης.
Το χώμα, θαρρώ, μοιάζει με κλίνη.
Ας βυθιστούμε μέσα εκεί.
Να γίνουμε Θάνατος που δεν μπορεί να αγγίξει κανείς.
Να ποτίζω με την πορφύρα μου,
Αίμα, να γίνουμε ένα.
Να μείνουμε για πάντα ενωμένοι στα παγωμένα σεντόνια.
Στους μαραμένους κήπους που όλοι ξέχασαν.
Εδώ στην απέραντη άβυσσο.

ΑΥΤΟΣ
Ο κόσμος μας, ο ελάχιστος, ο άπειρος!

Εκδόσεις ΑΩ, 2024