[1148
Ο θάνατος του Jaufré Rudel]

Έτρεχε να τον προλάβει στο λιμάνι
της είχαν πει πως ήταν πια μονάχα κόκαλα και δέρμα
σκιά φρικτή του εαυτού του.
Πώς θα τον γνώριζε
αφού ποτέ δεν είχε δει το πρόσωπό του;
Κι εκείνος που της έγραφε όρκους αγάπης
θα την ξεχώριζε στο πλήθος;
Άνεμοι σκοτεινοί αρπάζανε την προκυμαία
και τα μαλλιά της ήρεμα πουλιά στους ουρανούς.
Όταν αντάμωσαν μόλις νεκρός εκείνος
κι ανάμεσα τους ένα φράγμα αόρατο
πολιορκία αγγέλων.

Εκδόσεις Μελάνι, 2020