Αγκαλιάστηκαν και άρχισαν να περπατούν στα πεζοδρόμια τα πατημένα από τις διαφορετικές βίαιες ιστορίες της πόλης του Άρνου.
Μια ραγδαία βροχή, που πάγωνε όταν συναντούσε τις μαύρες πλάκες των στενών δρόμων, δεν τους εμπόδισε να περπατούν. Ο φλογερός έρωτάς τους έλιωνε τις πατημασιές τους και αυτές γίνονταν μερικές λίμνες σε σχήμα καρδιάς.
Ακολούθησε η βουβή χιονόπτωση, που έδιωξε τη ζωή από την πόλη και άφησε μόνο τα λυμφατικά λαμπιόνια του δημοτικού φωτισμού να κιτρινίζουν τη λευκότητα. Η πόλη χλόμιασε άρρωστα κι αυτοί περπατούσαν μόνοι τους αθόρυβα σε ένα απόκοσμο περιτειχισμένο τοπίο από κίτρινους πύργους, μέχρι που έφτασαν έξω από το Παλάτσο Βέκιο. Εκεί ο Εμιλιάνο τράβηξε το χέρι που της έσφιγγε τη μέση και ατάθηκε αντίκρυ της τρομαγμένος και πελιδνός, το πρόσωπο του έσταζε ώχρα.

απόσπασμα σελ. 144

εκδόσεις Σμίλη, 2019