[Μάνα]

Μετρούσε αιώνες η ελιά που αγκάλιαζε το πατρικό μας, ζητώντας μόνο λίγο νερό. Τώρα οι ρίζες της σε προχωρημένη άνοια μπερδεύουν τις διαδρομές και, αντί να χαθούν στο υπέδαφος, ξεπροβάλλουν αναμαλλιασμένες έξω από το χώμα. Εκεί έβρισκα καταφύγιο στα παιδικά μου χρόνια.
Σήμερα δεν με αναγνώρισε, με κοιτούσε απορημένη με τα αμέτρητα μάτια της, ενώ το στόμα με τα σκασμένα χείλη στον κορμό της σχισμή εντελώς ανέκφραστη. Πήρα αμέσως ένα μεγάλο λευκό σεντόνι και τη σκέπασα. Μαντάρισα τις σκισμένες ραφές του. Κουλουριάστηκα κάτω από το σεντόνι και αγκάλιασα σώμα μάνας.

εκδόσεις ΑΩ, 2023