Εγώ, οι δύο

Ούρλιαζαν μέσα μου. Η μία έκλαιγε. Η άλλη φώναζε. Ήθελαν να με αλλάξουν. Τη φωνή μου, τις σκέψεις, το σώμα μου.

Και τα κατάφεραν. Όμως σιχαίνονταν η μία την άλλη. Μάλωναν λυσσασμένα. Μου διέλυαν τον εγκέφαλο.

Πάλευα. Δεν είχα τη δύναμη να επιλέξω. Ήμουν δυστυχισμένη. Εγώ ήθελα μόνο εμένα.

Η μόνη μου σωτηρία, η ασθενική μνήμη.

Ξεχνούσα εύκολα, και κάθε φορά, λίγο μετά τη μεταμόρφωση, από τη μία στην άλλη, νόμιζα πως ήμουν εγώ. Το μεσοδιάστημα όμως, που εκείνες με διεκδικούσαν αλύπητα, υπέφερα πολύ. Μόνο στον ύπνο μου, ελάχιστες φορές, ονειρευόμουν ότι εκείνες αγαπιόνταν αληθινά. Μόνο τότε, ένιωθα ολόκληρη.

Ένα βράδυ, ξύπνησα από ένα όνειρο και τις οδήγησα στη λίμνη, κοντά στο σπίτι μου. Στάθηκα μπροστά στα νερά και καθρεφτίστηκα. Μα το είδωλό μου δεν υπήρχε.

Έντρομη, έπεσα στη λίμνη να τις ψάξω. Τα χέρια μου κουνιόνταν νευρικά, σπασμωδικά, σαν να μην ήταν δικά μου. Το νερό ήταν καθρέφτης δίχως πρόσωπο. Αυτό ήταν πιο τρομακτικό κι από τις δυο τους. Πάλεψα ώρα με τα νερά, μέχρι που δεν είχα άλλη δύναμη. Παραδόθηκα στον βυθό.

Έξω από τη λίμνη, εκείνες στάθηκαν σιωπηλές. Τα πρόσωπα τους ωχρά, χωρίς το ροδαλό μου χρώμα. Πιάστηκαν για πρώτη φορά χέρι με χέρι. Και μ’ αποχαιρέτησαν. Για μία και μοναδική φορά, πραγματικά ευτυχισμένη.

ΑΩ εκδόσεις, 2026