[…] Μόνο όταν αγκαλιάζω το σώμα της, με τον χτύπο του στήθους της στο στέρνο μου κι οι γλώσσες μας μπερδεύονται, νιώθω άλλος άνθρωπος. Σαν να ξέρω το χρέος μου, όπως όλοι. Με το σώμα το πληρώνω ετούτο το χρέος μου, περνώντας ολόκληρος μέσα από ένα στενό άνοιγμα, για να προχωρήσω.
Αλλά και πάλι να πάω που; Ο τόπος είναι μικρός, ο μόχθος της γης μεγάλος. Τα χωράφια είναι η ζωή μας, ο αέρας που οσφραινόμαστε, και τα ζώα, το δεξί μας χέρι. Ο Μπάλιος, το καλόβολο άλογο, η Λέγκω, ο γέρικος Καμπούρης… Κι η κυθρεώτικη γαϊδούρα, η Μύρω, που πηγαίνει χωρίς καθοδήγηση τ’ αγόρια στα αμπέλια μας, πότε στο Γιάρμπας, πότε στον Άγιο Τρύφωνα, πότε στα πέντε Πλατάνια.
Όχι, δεν ξέρω αν υπάρχει ανθρώπινη ζωή άξια για να ματαιώσει ένα φευγιό ή μια παραμονή. Αν πάλι τούτη η ζωή ταυτίζεται με τις εκάστοτε συνθήκες, το πράγμα διαφέρει. Ακόμη κι έμπροσθεν σ΄ έναν ορκισμένο εχθρό, όπως ο Χάψας, η μόνη λύση είναι μια αταραξία, συγγενική της σιωπής, σε μια περίκλειστη αίθουσα συνεδριάσεων, με πρόσωπα κατηφή, που οφείλουν να λάβουν δύσκολες αποφάσεις. Άλλοι χάνουν τη μιλιά τους ηθελημένα, άλλοι εσκεμμένα.

(απόσπασμα Από το ημερολόγιο του Ηλία, σελ. 85)
βιβλιοπωλείον της ΕΣΤΙΑΣ, 2023