[…] Γινόταν εριστικός, κάποιες φορές ακόμα και ευσυγκίνητος κάτι που τον έκανε να θυμώνει ακόμα περοσσότερο με τον εαυτό του γιατί είχε αποφασίσει πως δεν ήθελε να κλαίει. Μα στο σπίτι του παρελθόντος όσα αισθανόταν, δεν είχε τρόπο να τα εκφράσει. Στο σπίτι του παρόντος, έχει. Είμαι ήσυχος τώρα, σκέφτεται, ψιθυρίζει στον εαυτό του, όλα αυτά ανήκουν πίσω, στο παρελθόν μου. Το σκοτεινό σπίτι τώρα κοιμάται και τίποτα από το χθές όσο κι αν με τρόμαζε δεν τα κατάφερνε να περάσει στο τώρα, τα έχω αφήσει όλα πίσω μου, τα έχω επιτυχημένα εγκλωβίσει σαν μαύρα επιθετικά πουλιά σε παγιδοκλουβί που μόνο κρώζουν και κρώζουν και κρώζουν για να με φοβερίσουν, αλλά ξέρουν πως δεν έχουν πια τη δύναμη να σπάσουν τα κάγκελα του κλουβιού τους και να βγούν γιατί έχουν τόσο γεράσει που το μόνο που έχουν να κάνουν είναι να περιμένουν να πεθάνουν· δεν υπάρχουν στα αλήθεια πια, δεν ζουν παρά μόνο στη μνήμη μου, λέει καθώς χασμουριέται, νιώθοντας ευχαριστημένος με τον ευατό του. […]

απόσπασμα σελ. 225

εκδόσεις βακχικόν, 2022