[Ιούλιος]

α’
Αργά, ζεστά, νωχελικά απογεύματα•
ο κόσμος στην προκυμαία, η λάμψη
του ήλιου που δύει
στη θάλασσα

και διακόπτει για λίγο τις σκέψεις σου
καθώς περνάς με τ’ αυτοκίνητο
και γυρνάς αφηρημένα να κοιτάξεις –

μια λεπτή στρώση από χρυσάφι
στο ίζημα της μέρας.

β’
Μονότονος ήχος μεταλλικός, φωνές
από το κάτω διαμέρισμα·

ο άδειος δρόμος, τα σχεδόν ακίνητα
φύλλα της ακακίας, οι άνυδρες σκιές ·

κι αυτή η πεταλούδα
που στροβιλίζεται
στο φως της λάμπας –

όπως εμείς, γύρω απ’ τον ήλιο.

γ’
Παρατηρώ τη σκιά σου
καθώς βγαίνεις απ’ το σπίτι
και διασχίζεις τον δρόμο
για να περάσεις απέναντι·

μακριά, λεπτή, ευκίνητη
σ’ ακολουθεί επίμονα,
μιμείται τις κινήσεις σου.

Δεν πρόκειται για θέατρο σκιών –
είναι ίσως
η έσχατη απόδειξη που έχουμε
πως υπάρχει το φως.

Εκδόσεις Ρώμη, 2022