[…] Χθές ακόμη, δέντρο λιγνό, άπλωνε ρίζες. Εκτινασσόταν με πήδους να φτάσει τα ύψη. Να χωθεί σε ουράνια στρώματα ευδαιμονίας. Να σφυρίζει κλέφτικα και να πέφτουν πάνω του καταρράκτες υπέρτατης χαράς να τον λούσουν. “Μου ράγισες την καρδιά”, ψιθύρισε λες και την έβλεπε. “Μου ραγισες την καρδιά”. Στο σύριγμα του αέρα κάποια ξεροφυλλα ανασύρθηκαν. Στροβιλιστηκαν για λίγο κι ύστερα χάθηκαν. Απλώθηκε σιωπή. Παρατεταμένη, αμετάκλητη. Το λαγούμι το σκέπασαν καχεκτικά αγριόχορτα, και λειχήνες. Το απορρόφησε η λήθη. Αργότερα το μουλιασε η βροχή.
Με το έμπα της άνοιξης ο τόπος πρασίνισε. Ανέμελα κουτάβια έτρεχαν τριγύρω, ερωτοτροπούσαν, έπαιζαν.

Απόσπασμα από το διήγημα “Απομεινάρια”, εκδόσεις Αρμός, 2020