ΘΡΥΛΟΙ ΤΗΣ ΟΡΑΣΗΣ

Δεν σε ξέρουμε, δεν σ’ έχουμε ανάγκη, θάλασσα,
με τους ψεύτικους κήπους, την άγρια πλώρη
κάνει κρύο κι ούτε σκέφτομαι είναι νωρίς αίμα
πάλι να γεμίσω με τα πόδια ανοιχτά κοιτάζω

τ’ άδειο ρέμα τα λίθινα φιλιά, νεκροί περπατούν
σκαλίζουν ακόμα παρελθόν πάνω από χώρες
σφίγγω τα χέρια να ξαναγεννηθώ, αρχαίε πόνε,
με τα όνειρα κόβουμε τ’ αγκάθια να μυρίσω

όπως μαντείο τα ρημαγμένα καλοκαίρια
πέτρες στο βάθος τ’ ουρανού γραμμένες Ασία
τόση πείρα σε μια δύση ηλίου, σ’ ένα μπουκάλι

στην κόγχη που σβήνει το κάθε μέλλον θα σ’ ακούω
δεν θα ‘χω πάντα δόντια αργά θα κόβω το ψωμί
άσε το φως να καίει στο μαύρο δάσος να σε βρω.

(από την ποιητική συλλογή «Χρυσαλλίδα στον πάγο» [1999])

Εκδόσεις ύψιλον/βιβλία, 2025