Το κληροδότημα των ερειπίων της συλλογικής ψυχής. Όλων εκείνων τα οποία επιχειρεί να σκεπάσει η προβεβλημένη αυταρέσκεια της ιαπωνικής πρωτεύουσας. Ισχυρά, διιστορικά τραύματα από τους ολέθριους βομβαρδισμούς οι οποίοι στιγμάτισαν το χρονικό διάστημα από την περιώνυμη περίοδο Έντο ως τα τέλη του Δεύτερου Παγκοσμίου πολέμου. Μαθητεία στην ιστορία των συγκρούσεων σημαίνει εμπέδωση στη διάρκεια της τραγωδίας – η απρόσμενη όψη που θα αγνοεί ή θα απωθεί πάντα ο τυπικός τουρίστας στο βάθος του νου του. Το ομολογούμενο γόητρο εδράζεται, εντέλει, και στα συντρίμμια: ένα από τα παράδοξα στοιχεία τα οποία χαρακτηρίζουν, με τη σειρά τους, το σύγχρονο, το λαβυρινθώδες Τόκιο. Η εμμονή των χρόνιων ερειπίων: ομιλούν συνθηματικά, εγείρονται μέσα από τις διηγήσεις των ντόπιων, ανανεώνουν το σκηνικό του δράματος. Αν η Θεσσαλονίκη είναι η πόλη των φαντασμάτων, όπως την έχει αποκαλέσει ο Μαρκ Μαζάουερ, τότε το Τόκιο είναι ο μείζων τύμβος πάνω σ’ ένα απέραντο κενοτάφιο.

απόσπασμα σελ. 182

εκδόσεις Κέδρος, 2019