[Πάνδημη σιωπή]

Δες, σώπασαν κι οι ποιητές,
με βυθισμένα πόδια στην ιλύ
των εκβολών του Έβρου,
με διδυμότειχα ακροδάχτυλα
σε εικονικές σκανδάλες περασμένα.

Δες, σώπασαν κι οι ποιητές,
ηχούν μονάχα συριγμοί
από παιδιάστικα πνευμόνια στο αρχπέλαγος,
ερπύστριες οι θύελλες
ισοπεδώνουν της Σαπφούς τη νόσο.

Δες, σώπασαν κι οι ποιητές,
με χέρια άχρηστα κουπιά,
ριγμένα στ’ ακρογιάλι
-στης πανδημίας τον καιρό
εμπύρετοι οι φόβοι-
με δισκοπότηρα και σύριγγες
κρεμάμενα τους περιδέραια,
ιχνηλατούν απελπισμένα, λέξεις

και σιωπούν,
γερνούν,
μέρα τη μέρα,
κύτταρο το κύτταρο,
φόβο τον φόβο.

Δίσεχτοι κι ύπουλοι οι καιροί, θα πεις.
Πάνδημη τούτη η σιωπή
-και με τρομάζει.

(εκδόσεις Πικραμένος, 2022)