[Χορογράφος των σκιών]

Σε αυτές τις λέξεις που σαν ανήσυχοι
σκίουροι πλαγιάζουν δύσκολα τις νύχτες
μέχρι άγρυπνες να συρθούν στο μεγάλο
τίποτα, ευλαβικά προσκυνώ το απείθαρχο
ένα βραχιόλι ματαιοδοξίας τους πετώ
και παίζω μαζί τους μέχρι το ξημέρωμα

Βρίσκω μία σκόνη λησμοσύνης πίσω
απ’ τις σκληρές αλήθειες
όπως σταγόνες αίμα ακόμη
και στη μικρότερη πληγή

Ένα πρόσωπο που διασχίζει μαζί μας
τις υπόγειες διαδρομές, μας περιμένει
πάντα στο ξέφωτο, φθόγγους ατροφικούς
μαζεύοντας απ’ το στήθος της σιωπής
Χορογράφος σκιών στέλνει τα ελάφια του
να γλείψουν τις πληγές μας
Ποιο είναι αυτό το πρόσωπο
Ποιος μιλά εκεί που όλα χόρτασαν
σιωπή
και ποιος ξεχορταριάζει
τα λιβάδια της ανάγκης

Δεν υπάρχει πιο όμορφο τραγούδι
από εκείνο που ψάλλουν τα σπαθιά
κάθε ψυχής
Δεν υπάρχει πιο όμορφο τραγούδι
απ’ το τραγούδι των νεκρών

Εκδόσεις Περισπωμένη, 2024